ἡλιώτης
ἡλιώτης, of the sun
ἡλῐ-ώτης, ου, ὁ, fem. ἡλῐ-ῶτις, poet. ἠελιῶτις, ιδος, (ἥλιος)
- of the sun, ἀκτῖνʼ ἐς ἡλιῶτιν S. Tr. 697; ἠελιῶτις αἴγλη AP 7.601 (Jul.Aeg.); αὐγαί Paul.Al. M. 3; οἱ ἡλιῶται the inhabitants of the sun, Luc. VH 1.17.
- II ἡλιῶτις, ἡ, Ion. name for the dawn, EM 440.55.
ἡλιώτης, ου, adj. m. solaire : οἱ Ἡλιῶται, Luc. V.H. 1, 17, les habitants imaginaires du soleil.
Étym. ἥλιος.
ἡλιώτης, ὁ, von der Sonne kommend, sie betreffend, von EM. nur gebildet wegen ἀφηλιώτης. Bei Luc. V.H. 1.17 Sonnenbewohner.
ἡλιώτης, ου,
ἥλιος
- of the sun, Epic ἠελιῶτις Anth.:— οἱ ἡλιῶται the inhabitants of the sun, Luc.