ἡλιῶτις
ἡλιῶτις, ιδος, acc. ιν, adj. f. du soleil, Soph. Tr. 697 ||
➳ Poét. ἠελιῶτις, Anth. 7, 601.
Étym. fém. du préc.
ἡλιῶτις, ιδος, ἡ, fem. zu ἡλιώτης ; ἀκτὶς ἡ λ., Sonnenstrahl, Soph. Tr. 694 ; αἴγλη, Sonnenglanz, Iul. Aeg. 57 (VII.601), in poet. Form ἠελιῶτις.
Bei den Ioniern soll ἡ ἡλιῶτις der Mond geheißen haben, als fem. von ἥλιος, vgl. Lunus u. Luna.
Bei den Ioniern soll ἡ ἡλιῶτις der Mond geheißen haben, als fem. von ἥλιος, vgl. Lunus u. Luna.