ἰάπτω

ἰάπτω (A) [ῐ],

• hurt, spoil ( = βλάπτω, Hsch.), ὡς ἂν μὴ κλαίουσα κατὰ χρόα καλὸν ἰάπτῃ mar her beauty, Od. 2.376, cf. 4.749; ναυτιλίην A.R. 2.875; of a spear, wound, pierce, τοῦ δʼ οὐ χρόα καλὸν ἴαψεν Q.S. 6.546; Ἔρως . . ὅς με κατασμύχων καὶ ἐς ὀστέον ἄχρις ἰάπτει Theoc. 3.17; βροτῶν, οὓς αὐτίκα γῆρας ἰάπτει AP 11.389 (Lucill.); ἆ δειλὸς χαλεποῖς ἐνὶ πένθεσι γῆρας ἰάψει Q.S. 3.455; ἐπεὶ ἦ νύ με κῆδος ἰάπτει λευγαλέον ib. 481:—Pass., ὃς δὲ . . μελλόντων χάριν ἑὸν ἰάπτεται κέαρ B. Fr. 7.5; ἰάπτομαι ἄλγεσιν ἦτορ Mosch. 4.39; ὥς μοι περὶ θυμὸς ἰάφθη Theoc. 2.82. (Perh. cf. ἴπτομαι.)

ἰάπτω (B) [ῐ], fut. -ψω A. Th. 525 (lyr.): aor. ἴαψα S. Aj. 700 (lyr.): —

• send, drive on, of missiles, send forth, shoot, τόξοις βέλη εἴς τινα A. Ag. 510; χερμάδα ἐπί τινι Id. Th. 299 (lyr.); πρόσθε πυλᾶν κεφαλὰν ἰ. to throw his head before the gates, i.e. lose it, ib. 525 (lyr.): metaph., ἐπιτύμβιον αἶνον ἐπʼ ἀνδρὶ θείῳ . . ἰάπτων Id. Ag. 1548 (lyr.); μακάρεσσιν ἔπι ψόγον αἰνὸν ἰ. Rhian. 1.4; ἰ. ὀρχήματα begin the dance, S. l.c.:— Pass., ἐπί τινι ἰάπτεται βέλη A. Th. 544.
• • • 2 c. acc. objecti, λόγοις ἰάπτειν τινά assail one with words, S. Aj. 501.
  • II intr. (sc. ἑαυτόν), rush, hurry, A. Supp. 547 (lyr.). (Perh. cf. Lat. jacio.)

ἰάπτω, = ἰάλλω, senden, schicken, bes. von Geschossen, τόξοις ἰάπτων μηκέτʼ εἰς ἡμᾶς βέλη Aesch. Ag. 496, vgl. Spt. 281 ; pass., 526 ; auch πρόσθε πυλᾶν κεφαλὰν ἰάψειν, 507 ; übertr. ἰάπτει δʼ ἐλπίδων ἀφʼ ὑψιπύργων βροτούς Suppl. 90, Ag. 1528 τίς δʼ ἐπιτύμβιον αἶνον ἐπʼ ἀνδρὶ θείῳ σὺν δάκρυσιν ἰάπτων – πονήσει, nach Conj., das Lied ertönen lassen, wo Wellauer ἐπιτύμβιος αἶνος beibehalten hat, so daß ἰάπτων intr. zu nehmen, s. nachher ; ä. ψόγον ἰάπτειν τινί Rhian. Stob. Flor. 4.34 ; bei Soph. ὀρχήματα ἰάπτειν Aj. 685 ch., die Tanzreigen in Bewegung setzen, schwingen, u. λόγοις ἰάπτων, mit Reden um sich werfen, mit beißenden Reden verletzen, 496. Vgl. Od. 2.376 ὡς ἂν μὴ κλαίουσα κατὰ χρόα καλὸν ἰάπτῃ, wie 4.749, daß sie nicht weinend den schönen Leib entstelle, abhärme, wo schwerlich χεῖρας zu ergänzen ist, wie Passow erkl., die Hände gegen den schönen Leib schicken, d.i. Hand an den schönen Leib legen. Die Alten erkl. βλάπτειν, φθείρειν, u. leiten es auch von ἴπτω ab ; Lobeck, dem auch Ellendt lex. Soph. beistimmt, leitet es von ἅπτω ab. Bei sp.D. verletzen, beschädigen, kränken, ὥς μευ περὶ θυμὸς ἰάφθη Theocr. 2.82, vgl. 3.17 ; ἰάπτομαι ἄλγεσιν ἦτορ Mosch. 4.39 ; vgl. noch Ap.Rh. 2.875 Qu.Sm. 3.454 ; ἔγχος χρόα ἴαψεν, 6.546. – Intr., = sich schnell bewegen, schweben, ist es Aesch. Suppl. 542 zu nehmen, ἰάπτει δʼ Ἀσίδος διʼ Αἴας, wo man ἑαυτόν ergänzen kann ; vgl. ἵημι.

ἰάπτω

[app. distinct fr. (ϝ)ι(ϝ)άπτω. See ἑάφθη, προϊάπτω.]

To hurt, mar Od. 2.376, Od. 4.749.

ἰάπτω : only μὴ κλαίουσα κατὰ (adv.) χρόα κᾱλὸν ἰάπτῃ(ς), harm by smiting, Od. 2.376, Od. 4.749.

ἰάπτω,

• • • 1to send on, put forth, Hom.; κατὰ χρόα ἰάπτειν (sc. τὰς χεῖρας) to put forth (her hands) against her body, i. e. smite her breasts for grief, Od.: —of missiles, to send forth, shoot, Aesch.; ἰάπτειν ὀρχήματα to begin the dance, Soph.
    • 2to assail, attack, Soph.: to wound, ἰ. τινὰ ἐς ὀστέον ἄχρις Theocr.; Pass., ἰάπτομαι ἄλγεσιν ἦτορ Mosch.