ἰή
ἰή, exclam. of joy or enthusiasm; or of grief
ἰή [ῐ],
- exclam. of joy or enthusiasm, ἰή, ἰή, ἰή, Ar. Pax 195; esp. used in the cult of Apollo, ἰὴ παιών ib. 453, al.; ἰὴ παιῆον Call. Ap. 21, 103, Hec. 1.1.10; ἀλαλαὶ ἰὴ παιήων Ar. Lys. 1291; cf. ἰέ.
- 2 of grief, A. Pers. 1004, Supp. 114, Ag. 1485 (all lyr.). (ἵη v.l. in Call. Ap. ll.cc., where it is associated with ἵει, imper. of ἵημι.)
ἰή, ἡ, v. ἰά, ἡ.
1 ἰή [ῑ] interj.
1 cri de joie en l’honneur d’Apollon : ἰὴ παιών, Ar. Pax 453, ἰὴ παιῆον, Call. H. Ap. 21, 97, 103, Iè ! Pæôn ; ἰὴ ἰὴ ἱή, Ar. Pax 195 ||
2 cri de douleur, Eschl. Pers. 1003, etc. ||
➳ [ῐ] Ar. Pax 195.
2 ἰή, v. ἰά.
2. ἰή Ion. voor 1. ἰά.
ἰή ¹, Ausruf der Freude, bes. ἰὴ ἰὴ παιών, Ar. Pax 445, Th. 311, ἰὴ παιήων, Lys. 1291. Nach Schol. Ar. Ran. 1273 wurde es in den Hymnen auf Apollo, in denen dieser Ausruf bes. häufig war, ἱή geschrieben, wahrscheinlich weil die Alten es auf den Schützen Apollo beziehend von ἵημι ableiteten, wie Callim. h.Apoll. 100 ἰὴ ἰὴ παιῆον, ἵει βέλος sagt, u. ausführlich Ath. XV.c. 62 (701c ff.) erörtert, wo auch bemerkt ist, daß ἰή sowohl als Jambus wie auch als Spondeus gebraucht worden.
Bei Aesch. Suppl. 115 ἰὴ ἶὴ ἰηλέμοισιν ἐμπρεπῆ, ein Ausruf des Schmerzes ; neben ἰώ Ag. 1464.
Bei Aesch. Suppl. 115 ἰὴ ἶὴ ἰηλέμοισιν ἐμπρεπῆ, ein Ausruf des Schmerzes ; neben ἰώ Ag. 1464.
ἰή ², ἡ, statt ἰά, Stimme, Laut, Her. 1.85.
ἰ˘ή, ἰέ
- a ἰή. <ἰὴ> ἰῆτε νῦν μέτρα παιηόνων ἰῆτε, νέοι (supp. e. Σ G-H.) Pae. 6.121
- b ἰὴ ἰέ. ἰὴ ἰὲ Παιάν, ἰὴ ἰέ Πα. 2. 35, 71. ἰήιε παῖ με[ Πα. 7C. c. 3. ἰὴ ἰὲ βασίλειαν Ὀλυμπίων, νύμφαν ἀριστόποσιν Πα. 21. 3, 11, 19, 27.
- c ἰέ. ἰὴ ἰή, ὢ ἰὲ Παιάν Pae. 4.31
- d ἰή, ἰή. Πα. 1. 5, Pae. 4.31
- e ἰῆτε (“eine Pluralisierung der Interjektion ἰή”, Wackern., Kl. Schr. 2. 883: ἴητε Schr., ut “ἰῆναι ab ἰή.” v. Strunk, Glotta, 1960, 80—2.) <ἰὴ> ἰῆτε νῦν, μέτρα παιηόνων ἰῆτε, νέοι Pae. 6.121
ἰή
- 1Lat. io! exclam. of joy, ἰή, ἰή, ἰή, Ar.; ἰὴ παιών Ar.
- 2of grief, Aesch.