ἰήκοπος
ἰή·κοπος, ος, ον [ῐ] qui apaise les gémissements, ou qui guérit les maux, Ar. Ran. 1265 (conj. ἰὴ κόπον).
Étym. ἰή, κόπος ou κόπτω.
ἰήκοπος, ἀρωγή, Eur. den Aeschylus parodierend bei Ar. Ran. 1265 ff., entweder von κόπτω, Weh schlagend od. Schlag wehrend, Schmerz überwältigend, od. von κόπος, wehleidvoll ; Andere dachten an ἰάομαι, Drangsal heilend.