ἱερώσυνος

ἱερ-ώσυνος, η, ον, in Att. Inscrr. both ἱερώσ- IG 2(2).1358.15, al. and ἱερεώσ- ib. 1356, 1361; ἱερειώσ- ib. 1359:—

• priestly: ἱερώσυνα, τά, the parts of a victim which were the priestʼs perquisites, IG ll.cc., cf. SIG 1038.12 (Eleusis, iv/iii B.C.), Amips. 7, Phryn. PS p.77 B.

ἱερώσυνος, priesterlich ; bes. τὸ ἱερώσυνα, der Anteil des Priesters am Opfer u. die den Göttern geweihten Teile des Opfertieres, Ath. IX.368e ; VLL, bes. B.A. 44.9.