ἵημι
ἵημι, ἵημι, -ἥσω, -ἧκα, -εἷκα, -εἷμαι, -εἵθην, release, hurl, send
- release, let go, ἧκα . . πόδας καὶ χεῖρε φέρεσθαι Od. 12.442; ἧκε φέρεσθαι let him float off, Il. 21.120; let fall, κὰδ δὲ κάρητος ἧκε κόμας made his locks flow down from his head, Od. 6.231; [ἐθείρας] ἵει λόφον ἀμφί Il. 19.383; ἐκ δὲ ποδοῖιν ἄκμονας ἧκα δύω I let two anvils hang from his two legs, 15.19; ἐκ δʼ ἄρα χειρὸς φάσγανον ἧκε χαμᾶζε Od. 22.84, cf. Il. 12.205; ἵεις σαυτὸν κατὰ τοῦ τείχους Ar. V. 355; ἧκαν ἑαυτούς let themselves go, X. An. 4.5.18; ἵεσαν φυγῇ πόδα E. Rh. 798.
- 2 of sounds, utter, ὄπα Il. 3.152, Od. 12.192; ἔπεα Il. 3.221; γλῶσσαν Hdt. 1.57; Ἑλλάδα γλῶσσαν ἱ. to speak Greek, Id. 9.16; Δωρίδα, Ἀττικὴν γλῶσσαν, Th. 3.112, Sol. 36.10; φωνὴν Παρνησίδα A. Ch. 563; δύσθροα βάγματα Id. Pers. 636 (lyr.); ἐκ στηθέων ἄλγος Id. Th. 865 (lyr.); μέγαν κωκυτόν S. Aj. 851, etc.; but πᾶσαν γλῶσσαν ἱ. to let loose every kind of speech, Id. El. 596; πᾶσαν (τὸ λεγόμενον) φωνὴν ἱέντα Pl. Lg. 890d; τὸ τᾶς εὐφάμου στόμα φροντίδος ἱέντες, i.e. speaking not in words, but in silent thought, S. OC 133 (lyr.); ἧκε abs. (sc. φωνήν), Plu. Sollert. 2.973e; of instruments, ἄλλα μέλη τῶν χορδῶν ἱεισῶν Pl. Lg. 812d.
- 3 throw, hurl, λᾶαν, βέλος, δόρυ, Od. 9.538, Il. 4.498, E. Rh. 63; ἱέναι (sc. τινά) πέτρας ἄπο E. HF 320, cf. S. Tr. 273: c. gen. pers., to throw or shoot at one, ὀϊστόν τινος Il. 13.650; ἐπʼ ἀλλήλοις ἵεσαν βέλεα Hes. Th. 684: metaph., ἐκ μαλθακᾶς φρενὸς ὀϊστοὺς ἱέντες Pi. O. 2.90.
- b abs., throw, shoot, τόσσον γὰρ ἵησιν Od. 9.499, cf. 8.203, Il. 17.515, Pl. Tht. 194a, etc.; ἄνω ἱέντες X. An. 3.4.17; δίσκοισιν τέρποντο . . ἱέντες Il. 2.774, al.: c. gen. objecti, τῶν μεγάλων ψυχῶν ἱείς shooting at great spirits, S. Aj. 154; ἐπὶ στόχον (στοίχων codd.) at a mark, X. Ages. 1.25: c. dat. instr., ἵησι τῇ ἀξίνῃ Id. An. 1.5.12.
- 4 of water, let flow, spout forth, ῥόον Il. 12.25; [Ἀξιὸς] ὕδωρ ἐπὶ γαῖαν ἵησι 21.158; ῥέος A. Pr. 812: abs., [ποταμὸς] ἐπὶ γαῖαν ἵησιν the river pours over the land, Od. 11.239; [κρήνη] ἵησι 7.130; of tears, δάκρυον ἧκε χαμᾶζε 16.191; of fire or smoke, ἵει νᾶμα παμφάγου πυρός E. Med. 1187; λιγνύν A. Th. 493.
- 5 send, of living beings, τίς γάρ σε θεῶν ἐμοὶ ἄγγελον ἧκε; Il. 18.182; Αἰνείαν . . ἐξ ἀδύτοιο ἧκε 5.513; of omens or portents, τοῖσι δὲ δεξιὸν ἧκεν ἐρῳδιόν 10.274; ἔλαφον . . εἰς ὁδὸν αὐτὴν ἧκεν Od. 10.159; τέρας 21.415; generally of things, ἴκμενον οὖρόν τινι Il. 1.479, etc.
- II Med., speed oneself, hasten, freq. in part. with Advs., πρόσω ἵεσθε Il. 12.274; ἐνθένδʼ ἱέμην Ar. Eq. 625; ἱ. Τροίηνδε, Ἔρεβόσδε, Od. 19.187, 20.356: with Preps., ἵεσθαι κατὰ τὴν φωνήν Hdt. 2.70; πρός τινα Id. 9.78; δρόμῳ ἵεσθαι ἐς τοὺς βαρβάρους Id. 6.112; ἵετʼ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰ λέχη S. OT 1242; ἐς ὄρεα E. Ba. 140 (lyr.); εἰς Κολωνόν Pherecr. 134; ἵ. ἐπί τινα spring upon, of the lion, Arist. HA 629b24: abs., ἰδόντες ἱέμεσθα S. Ant. 432; ἱέμενος ῥεῖ rushing, Pl. Cra. 420a, etc.
- 2 metaph., to be eager, desire to do a thing, c. inf., ἵετο γὰρ βαλέειν Il. 16.383; βαλέειν δέ ἑ ἵετο θυμός 8.301; ἵετο θυμῷ τείσασθαι . . 2.589: c. gen., to be set upon, long for a thing, in part., ἱέμενοι πόλιος, νίκης, 11.168, 23.371; νόστοιο Od. 15.69; λεχέων S. Tr. 514 (lyr.); ἱέμενος ποταμοῖο ῥοάων setting thyself toward, Od. 10.529: abs. in part., ἱέμενός περ eager though he was, 1.6, etc.
1. laten gaan, loslaten, laten vallen, met acc. van zaak:
2. werpen, schieten, sturen, met acc.:
3. zenden, sturen:
in schnelle Bewegung setzen :
a) schicken, senden ; zunächst von lebenden Wesen, τίς γάρ σε θεῶν ἐμοὶ ἄγγελον ἧκε Il. 18.182 ; τοῖσι δὲ δεξιὸν ἧκεν ἐρωδιόν 10.274 ; τόν ῥʼ αὐτὸς Ὀλύμπιος ἧκε φόωσδε (δράκων) 2.309 ; auch ἐν δὲ παρηορίῃσιν Πήδασον ἵει, er schickte den Pedasos an die Leine, spannte ihn daran, 16.152 ; εἰ γάρ μʼ εἰς Τάρταρον ἧκε Aesch. Prom. 154 ; αὐτὸν ἀπʼ ἄκρας πλακός Soph. Tr. 272, schleuderte ihn ; ἱέναι πέτρας ἄπο Eur. Herc.Fur. 320 ; ἱεὶς σεαυτὸν κατὰ τοῦ τείχους Ar. Vesp. 355 ; selten in Prosa, συστρέψας ἑαυτὸν ὥσπερ θηρίον ἦκεν ἐφʼ ἡμᾶς ὡς διαρπασόμενος Plat. Rep. I.336b.
b) einen leblosen Körper werfen, schleudern, bes. ein Geschoß ; λᾶαν ἀείρας ἧκʼ ἐπιδινήσας Od. 9.538 ; ὁ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἦκεν Il. 4.498, vgl. 1.382 ; δίσκοισι τέρποντο καὶ αἰγανέῃσιν ἱέντες Od. 4.626 ; ἐπʼ ἀλλήλοις ἵεσαν βέλεα Hes. Th. 684 ; ὀϊστόν Pind. Ol. 9.12 ; ἐν δίσκοις I. 1.25 ; ἀπὸ τόξου ἱείς N. 6.29 ; χεροῖν ἰόν Soph. Tr. 564 ; δόρυ Eur. Rhes. 63 ; θύρσοις ἵεσαν διʼ αἰθέρα Bacch. 1099 ; absol., mit Auslassung des Geschosses, schießen, Il. 2.774, 17.515, Od. 8.203, 9.499 ; Eur. I.A. 152 ; τῶν μεγάλων ψυχῶν ἱεὶς οὐκ ἂν ἁμάρτοις, auf sie schleudernd, schießend, Soph. Aj. 154 ; ἵησι τῇ ἀξίνῃ τὸν Κλέαρχον Xen. An. 1.5.12 ; vgl. Plat. Theaet. 194a οἷον τοξότην φαῦλον ἱέντα παραλλάξαι τοῦ σκοποῦ, wenn er schießt u. verfehlt,
c) die Stimme in Bewegung setzen, ertönenlassen, einen Laut von sich geben ; ὄπα τε μεγάλην ἐκ στήθεος ἵει καὶ ἔπεα Il. 3.221 ; Od. 12.192 ; βάγματα δύσθροον αὐδάν Aesch. Pers. 637 ; φωνήν Ch. 556 ; θρῆνον ἐκ στηθέων ἥσειν Spt. 847 ; ἔπος δυσθρήνητον Soph. Ant. 1196 ; κωκυτόν Aj. 838 ; πᾶσαν ἵης γλῶσσαν El. 586 ; πάσας φθογγὰς ἱεῖσα Eur. Hec. 338 ; διαπρύσιον κέλαδον Hel. 1325 ; μηδεμίαν φωνήν Her. 2.2 ; τὸν Πέρσην Ἑλλάδα γλῶσσαν ἱέντα, der hellenisch sprach, 9.16 ; von Eseln, μᾶλλον πολλῷ ἵεσαν τῆς φωνῆς 4.135 ; αἳ ἱᾶσι καλλίστην φωνήν Plat. Phaedr. 259d ; Rep. X.617b ; von Instrumenten, ἄλλα μέλη τῶν χορδῶν ἱεισῶν Legg. VII.812d.
d) vom Wasser, ergießen, fließen lassen ; Ἀξιοῦ, ὃς κάλλιστον ὕδωρ ἐπὶ γαῖαν ἵησι Il. 21.158 ; mit Auslassung von ὕδωρ, ἡ δʼ ἑτέρωθεν (κρήνη) ὑπʼ αὐλῆς οὐδὸν ἵησιν Od. 7.130, sprudelt hervor, vgl. 11.239 ; ἵησι σεπτὸν Νεῖλος εὔποτον ῥέος Aesch. Prom. 814, vgl. Spt. 291 ; auch θαυμαστὸν ἵει νᾶμα παμφάγου πυρός, Eur. Med. 1187, den Feuerstrom ; ähnl. Τυφῶνʼ ἱέντα πυρπνόον διὰ στόμα λιγνὺν μέλαιναν, der hervorschnaubt, Aesch. Spt. 475. – So auch von Tränen, bei Hom., κὰδ δὲ παρειῶν δάκρυον ἧκε χαμᾶζε, ließ auf die Erde fallen, Od. 16.191 ; ἵετε δάκρυ Aesch. Ch. 150. Vgl. ἐκ δʼ ἄρα χειρὸς φάσγανον ἧκε χαμᾶζε, ließ das Schwert auf die Erde fallen, Od. 22.84 ; Il. 12.205 ; ἧκε φέρεσθαι, ließ fallen, 21.120, Od. 12.442. – Vgl. auch Xen. ἧκαν ἑαυτοὺς κατὰ τῆς χιόνος εἰς τὴν νάπην, sie ließen sich hinab, An. 5.4.18. Und so auch sonst
e) übertr. auf trockne Dinge, bes. von Haaren, κὰδ δὲ κάρητος ἧκε κόμας, vom Haupte ließ sie die Haare herabwallen, gleichsam herabfließen, Od. 6.231 ; ἐθείρας ἵει ἀμφὶ λόφον, er ließ die Haare um den Helmknauf als Helmbusch niederwallen, Il. 19.383, 22.316. Vgl. ἐκ δὲ ποδοῖϊν ἄκμονας ἧκα δύο, von deinen Beinen ließ ich zwei Ambosse herabhangen, hing sie daran, Il. 15.19 ; τοῖσιν δʼ ἴκμενον οὖρον ἵει, günstigen Fahrwind senden, 1.479 ; ἵεσαν φυγῇ πόδα, setzten den Fuß in Bewegung, Eur. Rhes. 798 ; ohne πόδα, ἐπὶ Κυκλώπων ἱεὶς θυμέλας I.A. 152.
Med. ἵεμαι, sich in Bewegung setzen, streben wonach, begehren, verlangen, bes. c. inf., ἵετο γὰρ βαλέειν, Il. 16.383 u. öfter ; πᾶσαι δʼ ἄρʼ ἵεντο αἷμα μέλαν πιέειν Hes. Sc. 251 ; mit dem Zusatze θυμός, θυμῷ, βαλέειν δέ ἑἵετο θυμός, Il. 8.301, ὁ δὲ ἵετο θυμῷ Ἰδομενῆα βαλεῖν, 13.386, 2.589 ; c. gen., ἱέμενοι πόλιος 11.168, νίκης 23.371, νόστοιο Od. 15.69 ; öfter οἴκαδε, ἔρεβόσδε, Τροίηνδε, 19.187 ; ἵετʼ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰ λέχη Soph. O.R. 1242 ; Tr. 512 ; εἰς ὄρεα, Eur. Bacch. 140 u. öfter ; ἱέμενος ῥεῖ Plat. Crat. 419e ; Phaedr. 241b, Crat. 427a, mit der v. I. ἴεται, ἴεσθαι, s. εἶμι. – Oft bei Hom. ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, als sie die Begierde nach Speise u. Trank aus sich herausgeschafft harten, als sie sich gesättigt hatten, eigtl. tmesis, vgl. ἐξίημι. – Das auch hierher gerechnete ἑῶμεν s. oben besonders.
[Ι der ersten Silbe bei Hom. u. a. Ep. gew. kurz, bei Attikern mit wenigen Ausnahmen (Aesch. Spt. 310, 493 Eur. I.A. 298) lang ; aber lang ist es auch bei Hom. in den Formen des praes. u. impf. med., wie in ἵει, Il. 3.221, 16.152, ἱεῖσαι, Od. 12.192, notwendig in ἱέμεν u. ἱέμεναι ; so auch in den Compositis.]
(σί-σημι)
[redup. fr. ση-.]
3 sing. ἵησι Il. 3.12, Il. 21.158: Od. 7.130, Od. 9.499, Od. 11.239.
3 pl. ἱεῖσι Il. 3.152.
Pl. pple. ἱέντες Il. 2.774: Od. 4.626, Od. 17.168.
Fem. ἱεῖσαι Od. 12.192.
Infin. ἱέμεναι Il. 22.206.
3 pl. impf. ἵεν Il. 12.33.
Fut. ἥσω (σήσω) Il. 17.515.
3 sing. ἥσει Il. 14.240.
Infin. ἥσειν Od. 8.203.
Aor. ἧκα Il. 5.125, Il. 15.19: Od. 12.442.
3 sing. ἕηκε (ἔσηκε) Il. 1.48. ἧκε Il. 1.195, Il. 4.75, Il. 5.513, etc.: Od. 6.231, Od. 9.481, Od. 16.191, etc.
3 sing. aor. subj. ᾗσι Il. 15.359.
Opt. εἵην Il. 24.227.
3 sing. εἵη Il. 3.221.
Infin. εἷναι Il. 13.638. From ἱέω.
3 sing. impf. ἵ̄ει Il. 16.152. ἵ̆ει Il. 1.479, Il. 4.397, Il. 10.71, Il. 12.25, Il. 13.650, Il. 19.383, Il. 22.316: Od. 2.420, Od. 11.7, Od. 12.149, Od. 15.292.
Imp. ἵει Il. 21.338.
Mid. 3 pl. aor. ἕντο Il. 1.469, Il. 7.323, Il. 9.92, Il. 23.57, etc.: Od. 1.150, Od. 4.68, Od. 14.454, Od. 17.99, etc. Pass 3 pl. pres. ἵενται Il. 4.77.
(ἀν-, ἀποπρο-, ἀφ-, ἐν-, ἐξ-, ἐξαν-, ἐπιπρο-, ἐφ-, καθ-, μεθ-, παρ-, προ-, συν-, ὑπερ-, ὑφ-.)
- 1
To send forth, throw, hurl, launch, let fly (a missile): ὀϊστόν Il. 13.650, δόρυ Il. 16.608. Cf. Il. 1.48, 382, Il. 2.774, Il. 3.12, Il. 4.498 = Il. 15.575, Il. 7.269, Il. 8.134, Il. 16.736, Il. 22.206, Il. 23.840, 863: δίσκον Od. 8.189. Cf. Od. 4.626 = Od. 17.168, Od. 8.203, Od. 9.481, 538, Od. 21.420.
Absol., to throw, make a throw, make one’s throw: ἥσω καὶ ἐγώ Il. 17.515. Cf. Il. 15.359: Od. 9.499.
To shoot one’s arrow: διὰ δʼ ἧκε σιδήρου Od. 21.328, Od. 24.177.
- 2
In gen., to throw, send, cause to fall: ἐέρσας ἐξ αἰθέρος Il. 11.53. Cf. Il. 13.204, Il. 21.120.
- 3
To send from oneself, let fall from one’s grasp: φάσγανον ἧκε χαμᾶζε Od. 22.84. Cf. Il. 12.205, Il. 17.299.
To let (oneself) fall: ἧκα καθύπερθε πόδας καὶ χεῖρε Od. 12.442.
- 4
To shed (tears) Od. 16.191, Od. 23.33.
- 5
To send forth (the voice): ἱεῖσαι ὄπα κάλλιμον Od. 12.192. Cf. Il. 3.152, 221, Il. 14.151.
- 6
To cause (waters) to flow: ἐς τεῖχος ἵει ῥόον Il. 12.25.
Of a river, to send or roll (its waters): ᾗ πρόσθεν ἵεν [ποταμοὶ] ὕδωρ Il. 12.33. Cf. Il. 21.158.
Absol.: Ἐνιπῆος, ὃς κάλλιστος ποταμῶν ἐπὶ γαῖαν ἵησιν Od. 11.239.
So of a fountain: δύω κρῆναι ἡ μὲν . . . ἡ δ ὑπʼ αὐλῆς οὐδὸν ἵησδιν Od. 7.130.
- 7
To send or dispatch as a messenger, on a specified or indicated mission, for some purpose, to a specified destination: πρὸ γὰρ ἧκέ μιν Ἥρη Il. 18.168. Cf. Il. 1.195, 208, Il. 4.397, Il. 18.182, Il. 24.375: ἄγγελον ἧκαν Od. 15.458. Cf. Od. 10.159, Od. 21.21.
To cause (a person) to come forth, bring (him) forth: αἰνείαν ἐξ ἀδύτοιο Il. 5.513.
To send (a wind): ἴκμενον οὖρον ἵει Il. 1.479: Od. 2.420 = Od. 15.292, Od. 11.7 = Od. 12.149.
To send (evil): κακότητα Il. 10.71.
- 8
In gen., to send forth, cause to appear: δράκοντα φόωσδε Il. 2.309, τοῦ πολλοὶ ἀπὸ σπινθῆρες ἵενται Il. 4.77. Cf. Il. 4.75, Il. 8.76, 247 = Il. 24.315, Il. 10.274: Od. 21.415.
- 9
To expel by satiety, put thus away (desire, inclination or appetite, thought of as something physical): ἐπὴν γόου ἐξ ἔρον εἵην Il. 24.227.
Cf. Il. 13.638.
In mid.: ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο Il. 1.469 = Il. 2.432 = Il. 7.323 = Il. 9.92 = 222 = Il. 23.57 = Il. 24.628: = Od. 1.150 = Od. 3.67 = 473 = Od. 4.68 = Od. 8.72 = 485 = Od. 12.308 = Od. 14.454 = Od. 15.143 = 303 = 501 = Od. 16.55 = 480 = Od. 17.99, ἐπεὶ σίτοιο ἐξ ἔρον ἕντο Od. 24.489.
- 10
To cause to be in a specified place or position, set, place, put, hang, throw: ἐν ἕρματα ἧκε λοβοῖσιν Il. 14.182, ὑπὸ θρῆνυν ἥσει
240, ἐκ ποδοῖιν ἄκμονας ἧκα Il. 15.19, ἐν αὐτὸν ἵει πυρί (set him on fire) Il. 21.338. Cf. Il. 18.612, Il. 19.383 = Il. 22.316: κατὰ κάρητος οὔλας ἧκε κόμας Od. 6.231 = Od. 23.158, ὑπʼ ἔμβρυον ἧκεν ἑκάστῃ Od. 9.245 = 309 = 342. Cf. Od. 10.317, Od. 19.57, Od. 21.47.Of harnessing a horse: ἐν παρηορίῃσι πήδασον ἵει Il. 16.152.
Of applying fire: ἐν πυρὸς μένος ἧκεν Il. 23.177.
- 11
To inspire or infuse (spirit, panic): ἔν τοι στήθεσσι μένος ἧκα Il. 5.125, ἐν κυδοιμὸν ἧκεν Il. 11.539. Cf. Il. 15.327, Il. 16.291, 730, Il. 23.400.
- 1
(ϝίημι). Only in mid. Fut. εἴσομαι (ϝίσομαι) Il. 14.8, Il. 21.335, Il. 24.462: Od. 22.7.
3 sing. εἴσεται Od. 15.213.
3 sing. aor. ἐείσατο (ἐϝίσατο) Il. 15.415: Od. 22.89. εἴσατο Il. 4.138, Il. 5.538, Il. 12.118, Il. 13.191, Il. 17.518: Od. 24.524.
3 dual ἐεισάσθην Il. 15.544.
(ἐσ-, ἐφ-, καθ-, μεθ-.)
- 1
To aim at, take one’s aim at.
With genit.: Ὀδυσῆος ἐείσατο Od. 22.89.
With acc.: σκοπὸν ἄλλον εἴσομαι Od. 22.7 (or the word may be referred to εἴδω
III.10). - 2
To desire, be eager or anxious, long, to do something specified or indicated, be set on doing it: τό οἱ οὔ τις ἐρύκακεν ἱεμένων περ Il. 15.450 = Il. 17.292. Cf. Il. 16.396, Il. 17.276: ἕεται αἰνῶς Od. 2.327. Cf. Od. 1.6, Od. 4.284, Od. 10.246, Od. 16.430, Od. 21.129, Od. 22.256, 273, 409, Od. 23.353.
With complementary infin.: ἵετʼ αἰνείαν κτεῖναι Il. 5.434, ἱέμενος Τροίην ἐξαλαπάξαι (in my eagerness to . . .) Il. 8.241. Cf. Il. 2.589, Il. 8.301 = 310, Il. 11.537, Il. 12.68, Il. 13.386, 424, 501 = Il. 16.761, Il. 13.585, Il. 16.359, 383 = 866, Il. 16.507, Il. 18.501, 547, Il. 20.469, 502: ἱέσθην ἐπὶ νῆα νέεσθαι Od. 3.344, ἐμὲ ἱέμενοι
γῆμαι Od. 21.72. Cf. Od. 1.58, Od. 4.823 = Od. 13.426 = Od. 15.30, Od. 14.142, 282, Od. 15.201.To be eager to go or make one’s way in a specified direction: οἴκαδε ἱεμένων Il. 2.154. Cf. Od. 3.160, Od. 9.261, Od. 17.5, Od. 19.187.
Of a missile weapon checked in its eager course: ἐγχείη ἐνὶ γαίῃ ἔστη ἱεμένη Il. 20.280.
So with complementary infin.: ἐγχείη ἐνὶ γαίῃ ἔστη ἱεμένη χροὸς ἄμεναι Il. 21.70.
- 3
To be eager for, strive for, be set upon.
With genit.: νίκης ἱεμένων Il. 23.371. Cf. Il. 23.718, 767: ἱέμενον νόστοιο Od. 15.69.
- 4
To hasten, speed, rush, press, make one’s way: πρόσω ἵεσθε Il. 12.274, τάχα εἴσομαι Il. 14.8 (or the word may be referred to εἴδω
III.1), πάλιν εἴσομαι Il. 24.462. Cf. Il. 8.313, Il. 12.118, Il. 13.291, 707, Il. 15.415, Il. 16.382: ἱεμένων Ἔρεβόσδε Od. 20.356. Cf. Od. 22.304.With genit. of the point aimed at: ἱέμενοι πόλιος Il. 11.168: ἱέμενος ποταμοῖο ῥοάων (moving towards the river) Od. 10.529.
With fut. pple. indicating purpose: ζεφύροιο εἴσομαι ὄρσουσα θύελλαν Il. 21.335. Cf. Od. 15.213.
So with fut. infin.: ἐεισάσθην τεύχεα δυλήσειν Il. 15.544.
With aor. infin.: ἄλλος κʼ ἀνὴρ ἵετο ἰδέειν παῖδας Od. 13.334.
Of a weapon, to take its way: διαπρὸ εἴσατο χαλκός Il. 5.538 = Il. 17.518: = Od. 24.524. Cf. Il. 4.138, Il. 15.543, Il. 20.399.
- 5
App., to reach.
With genit.: οὔ πῃ χροὸς εἴσατο Il. 13.191 (for the sense with v.l. χρώς
see εἴδω II.1).
- 1
- a act. let go, shoot τίνα βάλλομεν ὀιστοὺς ἱέντες O. 2.90 πτερόεντα δʼ ἵει γλυκὺν Πυθῶνάδʼ ὀιστόν O. 9.11 ἐμὲ δʼ εὐθὺν ἀκόντων ἱέντα ῥόμβον O. 13.94 ἔλπομαι μέγα εἰπὼν σκοποῦ ἄντα τυχεῖν ὥτʼ ἀπὸ τόξου ἱείς N. 6.28 οἷά τε χερσὶν ἀκοντίζοντες αἰχμαῖς, καὶ λιθίνοις ὁπότʼ <ἐν> δίσκοις ἵεν (loc. susp.) I. 1.25 ]ἱέντʼ ε[ fr. 6a. f. met., utter, χαίρω δὲ πρόσφορον ἐν μὲν ἔργῳ κόμπον ἱείς N. 8.49 πολὺν ῥόθον ἵεσαν ἀπὸ στομ[άτων] Ἐλείθυιά τε καὶ Λάχεσις Pae. 12.16
- b med. rush, push ἐς δὲ κίνδυνον βαθὺν ἰέμενοι (ἱέμενοι edd. vulg.) P. 4.207 [
- c in tmesis, v. ἐνίημι.]
a
ἧκέ μοι, ὁ ἅγιος ὠρίων, ... ὁ γονὰς [ἱεὶς ἐ]πὶ τ[ὸ ἱερὸν ἐρ]ινεὸν τῆς Ἡλιουπόλεως διηνεκέως
ven a mí, sagrado Orión, el que arroja simiente sobre el sagrado cabrahigo de Heliópolis sin interrupción
ἐπικαλοῦμαί [σ]ε, ἅγιε ἄγγελε Ζιζαυβω ... σὺ μέγας, ἄφθαρτος, πυρίπνους, εἳς τὴν οὐρανοῦ σει<ρ>άν
te invoco a ti, sagrado ángel Zizaubo, tú, grande, incorruptible, de ígneo aliento, que lanzas la cuerda del cielo
- Ito set a going, put in motion, being the Causal of εἶμι (ibo), ἧκα πόδας καὶ χεῖρε φέρεσθαι Od.; ἱ. πόδα Eur.: hence
- 1to send, Hom., etc.
- 2of sounds, to send forth, utter, Hom., etc.; Ἑλλάδα γλῶσσαν ἱ. to speak Greek, Hdt.; φωνὴν Παρνησίδα Aesch.; τὸ τᾶς εὐφήμου στόμα φροντίδος ἱέντες, i. e. speaking not in words, but in silent thought, Soph.
- 3to send forth, throw, hurl, of stones or javelins, Hom.; c. gen. pers. to throw or shoot at one, Il.
- blike βάλλειν, c. dat. instrumenti, ἵησι τῆι ἀξίνηι he throws [at him] with his axe, Xen.
- cthe acc. is often omitted, so that ἵημι sometimes seems intr., to throw, shoot, Hom.; c. gen. objecti, τῶν μεγάλων ψυχῶν ἱείς shooting at great souls, Soph.
- 4of water, to let flow, let burst or spout forth, Il., Aesch., etc.; ὕδωρ omitted, ποταμὸς ἐπὶ γαῖαν ἵησιν the river pours over the land, Od.; so, of fire, Eur.
- 5to let fall, κὰδ δὲ κάρητος ἧκε κόμας made his locks flow down from his head. Od.; ἐκ δὲ ποδοῖιν ἄκμονας ἧκα δύω I let two anvils hang from his two legs, Od.; ἧκαν ἑαυτούς let themselves go, Xen.
- IIMid. to send oneself, hasten, οἴκαδε ἱέμενος hastening homewards, Hom.; ἱέμενος Τροίηνδε Od.; so, δρόμωι ἵεσθαι ἐπί τινα Hdt.; etc.
- 2metaph. to be set upon doing a thing, to desire to do it, c. inf., ἵετο γὰρ βαλέειν Il.:—c. gen. to long for, ἱέμενοι νίκης Il.:—absol. in part., ἱέμενός περ eager though he was, Od.
- 3the 3rd pl. aor2 mid. ἕντο is used by Hom. in the phrase ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, when they had put away the desire of meat and drink, i. e. eaten and drunk enough, Virgilʼs postquam exempta fames epulis.
-
…γανόωσαι · ἐν δὲ δύω κρῆναι ἡ μέν τʼ ἀνὰ κῆπον ἅπαντα σκίδναται, ἡ δʼ ἑτέρωθεν ὑπʼ αὐλῆς οὐδὸν ἵησι πρὸς δόμον ὑψηλόν, ὅθεν ὑδρεύοντο πολῖται. τοῖʼ ἄρʼ ἐν Ἀλκινόοιο θεῶν ἔσαν ἀγλαὰ δῶρα. ἔνθα στὰς θηεῖτο…
Homer, Odyssey
-
…ἐοικώς · φαίης κε ζάκοτόν τέ τινʼ ἔμμεναι ἄφρονά τʼ αὔτως. ἀλλʼ ὅτε δὴ ὄπα τε μεγάλην ἐκ στήθεος εἵη καὶ ἔπεα νιφάδεσσιν ἐοικότα χειμερίῃσιν, οὐκ ἂν ἔπειτʼ Ὀδυσῆΐ γʼ ἐρίσσειε βροτὸς ἄλλος · οὐ τότε γʼ ὧδʼ Ὀδυσῆος…
Homer, Iliad
-
…τῷ πίσυνος ἐπὶ νῆας ἴω Δαναῶν ταχυπώλων. ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τοῦ δʼ ἔκλυε μητίετα Ζεὺς αὐτίκα δʼ αἰετὸν ἧκε τελειότατον πετεηνῶν μόρφνον θηρητῆρʼ ὃν καὶ περκνὸν καλέουσιν. ὅσση δʼ ὑψορόφοιο θύρη θαλάμοιο τέτυκται ἀνέρος ἀφνειοῖο ἐῢ κληῗσʼ ἀραρυῖα…
Homer, Iliad
-
…δώματα καλά. πὰρ δʼ αὐτῇς Χάριτές τε καὶ Ἵμερος οἰκίʼ ἔχουσιν ἐν θαλίῃς · ἐρατὴν δὲ διὰ στόμα ὄσσαν ἱεῖσαι μέλπονται πάντων τε νόμους καὶ ἤθεα κεδνὰ ἀθανάτων κλείουσιν, ἐπήρατον ὄσσαν ἱεῖσαι. αἳ τότʼ ἴσαν πρὸς Ὄλυμπον ἀγαλλόμεναι…
Hesiod, Theogony
-
…θοῇ παρὰ νηὶ μελαίνῃ καὶ σπεῖσαν μακάρεσσι θεοῖς, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν. αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, βάν ῥʼ ἴμεν · ἦρχε δʼ ἄρα σφιν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων, φόρμιγγʼ ἐν χείρεσσιν ἔχων, ἐρατὸν…
NA, Homeric Hymns
-
…δʼ Ἄσιος ἦλθʼ ἐπαμύντωρ πεζὸς πρόσθʼ ἵππων · τὼ δὲ πνείοντε κατʼ ὤμων αἰὲν ἔχʼ ἡνίοχος θεράπων · ὃ δὲ ἵετο θυμῷ Ἰδομενῆα βαλεῖν · ὃ δέ μιν φθάμενος βάλε δουρὶ λαιμὸν ὑπʼ ἀνθερεῶνα, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν .…
Homer, Iliad
-
…τάδε γʼ ἐστὶ φίλον τέκος ὡς ἀγορεύεις. ἀλλʼ ἔτι τις καὶ ἐμεῖο θεῶν ὑπερέσχεθε χεῖρα, ὅς μοι τοιόνδʼ ἧκεν ὁδοιπόρον ἀντιβολῆσαι αἴσιον, οἷος δὴ σὺ δέμας καὶ εἶδος ἀγητός, πέπνυσαί τε νόῳ, μακάρων δʼ ἔξεσσι τοκήων…
Homer, Iliad
-
…κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν, ἕλκετο δʼ ἐκ κολεοῖο μέγα ξίφος, ἦλθε δʼ Ἀθήνη οὐρανόθεν · πρὸ γὰρ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε · στῆ δʼ ὄπιθεν, ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλεΐωνα…
Homer, Iliad
-
…σύντροφος ἁμέρᾳ, λευκῷ δὲ γήρᾳ μάτηρ νιν ὅταν νοσοῦντα φρενομόρως ἀκούσῃ, αἴλινον αἴλινον οὐδʼ οἰκτρᾶς γόον ὄρνιθος ἀηδοῦς ἥσει δύσμορος, ἀλλʼ ὀξυτόνους μὲν ᾠδὰς θρηνήσει, χερόπλακτοι δʼ ἐν στέρνοισι πεσοῦνται δοῦποι καὶ πολιᾶς ἄμυγμα χαίτας. κρείσσων…
Sophocles, Ajax
-
…τιταίνετον · ἀμφὶ δʼ ἄρά σφι πρυμνοῖσιν κεράεσσι πολὺς ἀνακηκίει ἱδρώς · τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ἐΰξοον ἀμφὶς ἐέργει ἱεμένω κατὰ ὦλκα · τέμει δέ τε τέλσον ἀρούρης · ὣς τὼ παρβεβαῶτε μάλʼ ἕστασαν ἀλλήλοιιν. ἀλλʼ ἤτοι Τελαμωνιάδῃ πολλοί…
Homer, Iliad