ἰθαίνω

ἰθαίνω,

• = εὐφρονῶ, Hsch.: etym. of ἰθαγενής, A.D. Adv. 187.25; ἴθαινε θυμόν Anon. ap. An.Ox. 1.61 (cf. ἰθαινάθυμος Theognost. Can. 81). (Cogn. with ἰθαρός.)

ἰθαίνω, erkl. Hesych. εὐφρονεῖν u. im pass. θερμαίνεσθαι, also = ἰαίνω.