ἰοβόρος
ἰοβόρος, poison-eating
ἰο-βόρος, ον, (ἰός B)
- poison-eating, Opp. C. 3.223; of a serpent, διψάς IG 4.620 (Argos).
- II eating venomously, πυθεδόνες Nic. Th. 467.
ἰο·βόρος, ος, ον [ῑ]
1 qui se nourrit de venin, Opp. C. 3, 223 ||
2 qui dévore par l’effet du poison, Nic. Th. 467 (ἰός 2, βιβρώσκω).
ἰοβόρος, Gift fressend ; γόνος δρακαίνης Opp. C. 3.223 ; πυθεδόνες Nic. Th. 467 ; Ath. VII.304f, richtiger ἰοβόλος.