ἱππευτής
ἱππευτής, a rider, horseman
ἱππ-ευτής, οῦ, ὁ,
- rider, horseman, Pi. P. 9.123: as Adj., Τρῶες B. 12.160; στρατός E. HF 408 (lyr.).
ἱππευτής, οῦ (ὁ)
1 adj. qui va à cheval, Eur. H.f. 408 ||
2 cavalier, Pd. P. 9, 217 ||
➳ Dor. ἱππευτάς, Pd. l. c.
1. subst. ruiter.
2. adj. ruiter-.
ἱππευτής, ὁ, der Reiter ; Νομάδες Pind. P. 9.127 ; von den Amazonen, ἱππευτὰς στρατός, Eur. Herc.Fur. 408.
For Pindar, see also: ἱππευτάς
ἱππευτής, οῦ,
- a rider, horseman, Eur. from ἱππεύω