ἱππαστήρ
ἱππ-αστήρ, ῆρος, ὁ,
- = sq. [ἱππαστής, = ἱππευτής, horseman], metaph. of the μύωψ, AP 5.202 (Asclep.); κημός ib. 7.424 (Antip. Sid.).
ἱππαστήρ, ῆρος (ὁ) qui sert pour l’équitation, Anth. 5, 203 ; 7, 424.
Étym. ἱππάζομαι.
ἱππαστήρ, ῆρος, ὁ, der Reiter, zum Reiten gehörig ; μύωψ, κημός, Asclpds. 30, Antip.Sid. 87 (V.203. VII.424).