ἵππος

ἵππος, ὁ,

• horse, ἡ, mare, most freq. fem. in Poets; in full θήλεες ἵπποι Il. 5.269; ἵπποι θήλειαι 11.680, Od. 4.635; ἄρσενες ἵπποι 13.81, cf. Hdt. 3.86, Pl. Hp.Ma. 288b: pl., ἵπποι team of chariot-horses, Il. 16.370, al.: freq. in dual, 5.237, 8.41, al.: hence, of the chariot itself, ἀφʼ ἵπποιιν, ἀφʼ ἵππων, from the chariot, Il. 5.13, 19, al.; καθʼ ἵππων ἆλτο, ἐξ ἵππων βῆσε, ib. 111, 163; ἵππων ἐπιβησόμενος intending to mount his chariot, ib. 46; opp. πεζοί, πλῆτο δὲ πᾶν πεδίον πεζῶν τε καὶ ἵππων Od. 14.267, cf. 9.49; ἵπποι τε καὶ ἀνέρες Il. 2.554; λαός τε καὶ ἵπποι 18.153; of riders, νῶθʼ ἵππων ἐπιβάντες ἐθύνεον Hes. Sc. 286; freq. of race-horses, ἵ. ἀκαμαντόποδες Pi. O. 3.4; ἀελλόποδες Simon. 7; ἀθληταί Lys. 19.63: metaph., ἁλὸς ἵ., of ships, Od. 4.708, cf. Secund. Sent. 17.
• • • 2 the constellation Pegasus, Eudox. ap. Hipparch. 1.2.12, Ptol. Tetr. 27, Vett.Val. 12.11.
    • 3 title of Hecate in the Mithraic cult, Porph. Abst. 4.16.
    • 4 perh. an instrument of torture, Lat. eculeus, Plu. Luc. 20 (pl.).
  • II as Collective Noun, ἵππος, ἡ, horse, cavalry, ἡ τῶν Θεσσαλῶν ἵ. Hdt. 5.64, etc.: always in sg., even with numerals, ἵ. χιλίη a thousand horse, Id. 7.41; μυρίη ibid.; μυρία, τρισμυρία, A. Pers. 302, 315; ἡ διακοσία ἵ. Th. 1.62; ἵππον ἔχω εἰς χιλίαν X. Cyr. 4.6.2.
  • III a sea-fish, Antim. et Numen. ap. Ath. 7.304e; but ὁ ἵ. ὁ ποτάμιος the hippopotamus, Hdt. 2.71, Arist. HA 502a9; ὁ ἵ. τοῦ Νείλου Ach.Tat. 4.2.
  • IV lewd woman, Ael. NA 4.11.
  • • • b pudenda muliebria et virilia, Hsch.
  • V a complaint of the eyes, such that they are always winking, Gal. 16.611, al. (also in Hp., acc. to [Gal.]19.436).
  • VI title of ministrants (ʼchuckersoutʼ) in certain religious ceremonies, IG 2(2).1368.144 (Athens, ii A.D.), 3.1280a.
  • VII in compds., to express anything large or coarse, as in our horse-chestnut, horse-laugh, v. ἱππό-κρημνος, -λάπαθον, -μάραθον, -πορνος, -σέλινον, -τυφία, and cf. βου-. (From ἴκϝος, v. ἴκκος; cf. Skt. aśvas, Lat. equus: the ἴ- (in place of e-) and the aspirate are unexplained; the latter acc. to Gell. 2.3.2 was confined to Attic; cf. Λεύκ-ιππος, Γλαύκ-ιππος.)

ἵππος, ὁ, das Pferd, Roß, ἡ, die Stute, von Hom. an, der am häufigsten das fem. braucht, überall ; wo Hom. die Geschlechter besonders bezeichnen will, sagt er θήλεες ἵπποι, Il. 5.269, ἵπποι θήλειαι, 11.681, Od. 4.636, ἄρσενες ἵπποι, 13.81 ; οἱ ἵπποι sind häufig die Rosse vor den Kampfwagen, u. nicht selten der Streitwagen selbst, wie ἀφʼ ἵππων, vom Wagen herab, Il. 5.13, 19, ἵππων ἐπιβησόμενος, im Begriff, auf den Wagen zu steigen, 46, καθʼ ἵππων ἆλτο, er sprang vom Wagen herab, 111, τοὺς ἐξ ἵππων βῆσε, aus dem Wagen, 163, öfter. Ggstz πεζοί, Od. 14.267 ; λαός τε καὶ ἵπποι, die Schar der Fußkämpfer u. die Edlen, die auf den Wagen kämpfen, Il. 18.153 ; so auch κοσμῆσαι ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας, 2.554, 16.167, 20.157. Reiterei kommt im Homer noch gar nicht vor. Hom. nennt die Rosse ἀερσίποδες, Il. 23.475, αἴθωνες, καλλίτριχες, μώνυχες, ὑψηχέες, ὠκέες, ὠκύποδες ; Pind. ἀκαμαντόποδες, Ol. 3.4, σιδηροχάρμης, P. 2.2, ἀελλόποδες u. ä. – Ἡἵππος, die Reiterei, Her. 1.80 ; χιλίη ἵππος, μυρίη, tausend Mann Reiterei, 5.63, 7.41, wie Aesch. ἵππου μελαίνης τρισμυρίας, Pers. 307, vgl. 294 ; διακοσία Thuc. 1.62 ; Xen. Cyr. 4.6.2 u. A.
Bei Ath. VII.304e Name eines Fisches, vielleicht Seepferdchen, vgl. ἱππίδιον. – Die weiblichen Geschlechtsteile, Arist. H.A. 6.18 ; Ael. H.N. 4.11 καὶ τῶν γυναικῶν τὰς ἀκολάστους ὑπὸ τῶν σεμνοτέρως αὐτὰς εὐθυνόντων καλεῖσθαι ἵππους. – Ein Fehler der Augen, wenn sie sich stets auf u. zu bewegen, das Zwinkern, Medic.
In den Zusammensetzungen drückt es zuweilen den Begriff des sehr Großen, Uebermäßigen aus, wie auch bei uns »pferdemäßig« gesagt wird. Vgl. ἱππόκρημνος, ἱππόπορνος.

ἵππος

-ου, ὁ, ἡ.

• • 1

    A horse or mare: εὖ τις ἵπποισιν δεῖπνον δότω Il. 2.383, παρήϊον ἔμμεναι ἵππων (for a horse) Il. 4.142, παρʼ ἵππων ὠκειάων 500 (app. from a stud-farm where brood mares were kept). Cf. Il. 1.154, Il. 2.763, Il. 5.195, Il. 6.506, etc.: Od. 3.324, Od. 4.8, 635, Od. 5.371, Od. 13.81, etc.

    Of the Trojan horse Od. 4.272, Od. 8.492, 503, 512, Od. 11.523.

    Fig.: νηῶν, αἵ θʼ ἁλὸς ἵπποι ἀνδράσι γίγνονται Od. 4.708.

  • 2

    In dual and pl., the horses and their chariot forming one conception, horses and chariot: κοσμῆσαι ἵππους Il. 2.554, ἠέρι ἔγχος ἐκέκλιτο καὶ ἵππω Il. 5.356. Cf. Il. 3.113, Il. 7.240, 342 (v. l. ἵππον see 4), Il. 9.708, Il. 11.339, Il. 12.111, Il. 18.153, Il. 20.157, etc.: Od. 14.267=Od. 17.436, Od. 14.278.

  • 3

    Hence, in dual and pl., the horses neglected, passes into the sense chariot simply: ἐξ ἵππων ἀποβάντες Il. 3.265, ἑσταὁτʼ ἔν θʼ ἵπποισι καὶ ἅρμασιν (hendiadys) Il. 4.366=Il. 11.198, ἐθʼ ἵπποιιν ἀνόρουσεν Il. 19.396. Cf. Il. 5.13, 19, 46, 111, 163, 227, 249, 255, 328, Il. 6.232, Il. 7.16, Il. 11.94, 192, Il. 12.82, Il. 14.435, Il. 16.749, etc.: Od. 9.49.

    In this sense even with adjectives properly applicable only to the horses: ἵππων ὠκυπόδων ἐπέβησεν Il. 8.128, ἐπὶ καλλίτριχε βήμεναι ἵππω Il. 17.504. Cf. Il. 7.15, Il. 18.531: Od. 18.263.

  • 4

    Chariots and horses collectively, the horse force of an army: τάφρον, ἥ χʼ ἵππον ἐρυκάκοι Il. 7.342 (v.l. ἵππους; see 2).

ἵππος (ὁ. ἡ.) (-ος, -ου, -ον; -οι, -ων, -οις(ι), -ους.)

• 1horse θεὸς ἔδωκεν δίφρον τε χρύσεον πτεροῖσίν τʼ ἀκάμαντας ἵππους O. 1.87 ὕμνον ἀκαμαντοπόδων ἵππων ἄωτον O. 3.4 μιν αἰνέω, μάλα τροφαῖς ἑτοῖμον ἵππων O. 4.14 ἁμίλλαις, ἵπποις ἡμιόνοις τε μοναμπυκίᾳ τε O. 5.7 Ποσειδανίοισιν ἵπποις ἐπιτερπόμενον O. 5.21 πῦρ πνεόντων ἀρχὸς ἵππων O. 7.71 ἀγάνορος ἵππου θᾶσσον O. 9.23 ἕλε Βελλεροφόντας ἵππον πτερόεντʼ O. 13.86 στεφάνοισί νιν ἵπποις τε κλυτὰν P. 1.37 ἀνδρῶν ἵππων τε σιδαροχαρμᾶν δαιμόνιαι τροφοί P. 2.2 Κένταυρον, ὃς ἵπποισι Μαγνητίδεσσιν ἐμείγνυτʼ P. 2.45 “ἀντὶ δελφίνων δʼ ἐλαχυπτερύγων ἵππους ἀμείψαντες θοάς” P. 4.17 Νεστόρειον γὰρ ἵππος ἅρμʼ ἐπέδα P. 6.32 κρηπῖδʼ ἀοιδᾶν ἵπποισι βαλέσθαι P. 7.3 ὕμνος ὁρμᾶται θέμεν αἶνον ἀελλοπόδων μέγαν ἵππων N. 1.6 παρὰ πεζοβόαις ἵπποις τε ναῶν τʼ ἐν μάχαις N. 9.34 φιάλαις ἅς ποθʼ ἵπποι κτησάμεναι Χρομίῳ πέμψαν N. 9.52 Πανελλάνεσσι δʼ ἐριζόμενοι δαπάνᾳ χαῖρον ἵππων I. 4.29 ἐριζόμεναι νᾶες ἐν πόντῳ καὶ <ὑφʼ> ἅρμασιν ἵπποι I. 5.5 ἔιδεν οὔτε πατρωίαις ἐν ἀρούραις ἵππους Μυρμιδόνων Pae. 6.107 θοᾶν ἵππων ἐλάτειραν fr. 89a. 3. ἵππων τʼ ὠκυπόδων πολυγνώτοις ἐπὶ νίκαις Παρθ. 2. 44. Πελασγὸν ἵππον ἢ κύνα Ἀμυκλάιαν μιμέο *fr. 107a. 1* καὶ τοὶ μὲν ἵπποις γυμνασίοισι <τε> τέρπονται Θρ. 7. 6. Διομήδεος ἵππους fr. 169. 9. ]ἵππο[ fr. 169. 22. ἄνδρες θήν τινες ἀκκιζόμενοι νεκρὸν ἵππον στυγέοισι (v. l. ἵππιον) fr. 203. 2. ὑφʼ ἅρμασιν ἵππος fr. 234. πελεκυφόρας ἵππος fr. 339a. pl. as general term for horses and chariot, or the chariot itself: χρυσέαισί τʼ ἀν ἵπποις O. 1.41 δωδεκάγναμπτον περὶ τέρμα δρόμου ἵππων O. 3.34 κατὰ γαῖʼ αὐτόν τέ νιν καὶ φαιδίμας ἵππους ἔμαρψεν O. 6.14 ἀποπέμπων Αἰακὸν δεῦρʼ ἀν ἵπποις χρυσέαις O. 8.51 ἀνʼ ἵπποισι δὲ τέτρασιν O. 10.69 εὖχος ἤδη παρὰ Πυθιάδος ἵπποις ἑλὼν P. 5.21 Ὀλυμπίᾳ τʼ ἀγώνων πολυφάτων ἔσχονθοὰν ἀκτῖνα σὺν ἵπποις P. 11.48 ὁ δʼ Ἀμφιαρεῖ σχίσσεν κεραυνῷ παμβίᾳ Ζεὺς τὰν βαθύστερνον χθόνα, κρύψεν τʼ ἅμʼ ἵπποις N. 9.25 πάντα δʼ ἐξειπεῖν, ὅσʼ ἀγώνιος Ἑρμᾶς Ἡροδότῳ ἔπορεν ἵπποις I. 1.62 οὐκ ἄγνωτʼ ἀείδω Ἰσθμίαν ἵπποισι νίκαν I. 2.13 Θέμιν οὐρανίαν χρυσέαισιν ἵπποις ἆγον Οὐλύμπου λιπαρὰν καθʼ ὁδὸν fr. 30. 2. ἀλ]λοτρίαις ἀνʼ ἵπποις sc. of the Muses. Πα. 7B. 12. ἵπποι μὲν ἀθάναται Ποσειδᾶνος ἄγοντʼ Αἰακ[ Pae. 15.2 οὔθʼ ἵπʼ[ (ἵπ[ποισι]ν ἀγαλλόμ[ενος add. Snell ex alio frag. papyri) fr. 215b. 13. ἀελλοπόδων μέν τινʼ εὐφραίνοισιν ἵππων τιμαὶ καὶ στέφανοι fr. 221. 1.

ἵππος : horse or mare; ἄρσενες ἵπποι, ‘stallions,’ Od. 13.81; θήλεες ἵπποι, ἵπποι θήλειαι, Il. 5.269, Il. 11.681; the Homeric Greeks did not ride horseback, but employed chariots; hence ἵπποι, oftener ἵππω, span, chariot, alone or w. ἅρμα, Il. 12.120; freq. ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν, Il. 12.114, 119; ἐξ or ἀφʼ ἵππων ἀποβῆναι, Il. 3.265, Il. 5.13; of chariotmen as opposed to infantry, Od. 14.267, Il. 2.554, Il. 16.167, Il. 18.153.

ἵππος, ὁ, ἡ,

• • Ia horse, mare, Lat. equus, equa, Hom., etc.:—the pl. ἵπποι in Hom. are the chariot-horses, Il.:—hence ἵπποι is used for the chariot itself, καθʼ ἵππων ἅλλεσθαι, ἐξ ἵππων βῆσαι, ἵππων ἐπεβήσετο Il.:—the art of riding, though known to Hom., was an uncommon practice, cf. κέλης, κελητίζω,
  • IIas Collective Noun, ἵππος, ἡ, horse, cavalry, Lat. equitatus, Hdt., Attic; always in sg., as ἵππος χιλίη a thousand horse, Hdt.
  • IIIὁ ἵππος ὁ ποτάμιος the hippopotamus, Hdt.
  • IVin Compos., it expressed anything large or coarse, as in our horsechestnut, horselaugh, v. ἱππόκρημνος, etc.