ὀρεωκόμος
ὀρεωκόμος, a muleteer
ὀρεω-κόμος, ὁ, (ὀρεύς)
- muleteer, Ar. Th. 491, Fr. 633,IG 2(2).10B4 (v/iv B. C.), 1673.18 (iv B. C.), Pl. Ly. 208b, X. HG 5.4.42, Hyp. Lyc. 5.—In codd. freq. misspelt ὀρεοκόμος, as in Pl. l.c., Poll. 7.183, Hsch.; the latter also cites a form ὀρειοκόμος, which may be an Ep. spelling of *ὀρη(ϝ)οκόμος, the older form implied by ὀρεωκόμος.
ὀρεω·κόμος, mieux que ὀρεο·κόμος, ος, ον, qui soigne les mulets, muletier, Ar. Th. 491 ||
➳ Seule forme dans les inscr. att. CIA. 2 add. 834, c, 18, 20 (317/307 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 20, 18.
Étym. ὀρεύς, κομέω.
ὀρεωκόμος, ὁ, = ὀρεοκόμος ; Ar. Thesm. 491 ; Xen. u. sonst oft, als v.l. für ὀρεοκόμος.
ὀρεωκόμος
ὀρεω-κόμος, ὁ,
ὀρεύς, κομέω
- a muleteer, Plat., Xen.