ὀρεχθέω
ὀρεχθέω, to stretch oneself
ὀρεχθέω,
- Ep. Verb, once in Hom., βόες . . ὀρέχθεον ἀμφὶ σιδήρῳ σφαζόμενοι Il. 23.30: expld. by most Gramm. of the death-rattle in the throat (as though cogn. with ῥοχθέω) (κατὰ μίμησιν ἤχου τραχέος . ., ἀντὶ τοῦ ἔστενον ἀναιρούμενοι Sch.Tad loc., cf. Eust. 1285.60 sq., Apollon. Lex., Hsch., etc.); but also as cogn. with ὀρέγομαι, ἀναιρούμενοι ὠρέγοντο ἤτοι ἐξετείνοντο Eust. l.c. (cf. Sch. T, Zonar., etc.), i.e. they were stretching themselves, struggling, in the throes of death.—In later Poets it seems freq. to mean swell up, esp. of the heart when stirred by emotion, like ὀρίνομαι, τῶς οἴεσθέ μου τὴν καρδίαν ὀρεχθεῖν; Ar. Nu. 1368; νεάτη δʼ ὑπὸ κύστις ὀρεχθεῖ the bladder swells, Nic. Al. 340; σφακέλῳ δέ οἱ ἔνδον ὀρεχθεῖ μαινομένη κραδίη, of a dying whale, Opp. H. 2.583; τῇ δὲ . . δέδεται κέαρ ἔνδοθεν ἄτῃ, οὐδʼ ἔχει ἐκφλύξαι τόσσον γόον, ὅσσον ὀρεχθεῖ A.R. 1.275; καί οἱ ὀρέχθει θυμὸς ἐελδομένῳ στηθέων ἐξ αἷμα κεδάσσαι Id. 2.49: in Aristias 6, μύκαισι (μυκαῖσι Schneidewin) δʼ ὠρέχθει τὸ λάϊνον πέδον, it must have the sense of ῥοχθέω if μυκαῖσι is accepted; θάλασσαν ἔα ποτὶ χερσὸν ὀρεχθεῖν let the sea roar landwards, Theoc. 11.43 (cf. βοάω I.2, ἐρεύγομαι (B)).
ὀρεχθέω (seul. prés. et impf.)
1 s’étendre, Il. 23, 30 ; Thcr. Idyl. 11, 43 ; p. suite, se prolonger, Aristias (Ath. 60b) ; sel. d’autres, mugir, au pr. et fig. (cf. ῥοχθέω) ||
2 fig. tendre vers, d’où désirer, avec l’inf. A. Rh. 2, 49 ||
➳ Impf. ὠρέχθεον, Aristias l. c. ; ou ὀρέχθεον, Il. 23, 30 ; A. Rh. 2, 49.
Étym. ὀρέγω.
1. brullen:
2. bonzen, kloppen:
ὀρεχθέω, (vgl. ῥοχθέω),
1) brüllen ; vom Stiere, Il. 23.30 ; vom Meere, brüllend brausen, Theocr. 11.43 ; Schol. Ar. Nub. 1350, wo übertr. steht πῶς οἴεσθέ μου τὴν καρδίαν ὀρεχθεῖν, vor Aerger heftig schlagen, knurren, erkl. es μίμημα τραχέος ἤχου γενομένου ἐν τῷ σφάζεσθαι βοῦν ; Schol. Ap.Rh. 1.275 u. 2.49 erkl. es durch στένω. So ist auch πᾶν ὀρεχθεῖ δάπεδον Aesch. fr. 146 bei Strab. 12 a.E. zu nehmen ; zweifelhaft μύκαισι δʼ ὠρέχθει τὸ λάϊνον πέδον, Aristias bei Ath. II.60b.
2) = ὀρέγω, heftig wonach begehren, bei sp.D., καί οἱ ὀρέχθει θυμὸς ἐελδομένῳ στηθέων ἐξαἷμα κεδάσσαι, Ap.Rh. 2.49 ; οὐδʼ ἔχει ἐκφλύξαι τόσσον γόον ὅσσον ὀρεχθεῖ, 1.275 ; vgl. Nic. Al. 340 ; Opp. Hal. 2.583. Nach Eust. führten schon alte Erkl. auch die homerischen Stellen auf ὀρέγω zurück und erkl. ἀναιρούμενοι ὠρέγοντο, ἐξετείνοντο, wie Passow übh. die erste Bdtg verwerfen möchte, von dem Rinde »sich strecken, hingestreckt liegen« (wie es nachher von den Schweinen heißt εὑόμενοι τανύοντο), und von dem Meere bei Theocr. »es erstreckt sich, wälzt sich heran« erklärend ; was an sich zwar möglich, aber nicht notwendig ist, da ο oft als Präfixum erscheint, ohne die Bdtg zu ändern. S. übrigens Spitzner exc. zur Il. XXXIV.
1) brüllen ; vom Stiere, Il. 23.30 ; vom Meere, brüllend brausen, Theocr. 11.43 ; Schol. Ar. Nub. 1350, wo übertr. steht πῶς οἴεσθέ μου τὴν καρδίαν ὀρεχθεῖν, vor Aerger heftig schlagen, knurren, erkl. es μίμημα τραχέος ἤχου γενομένου ἐν τῷ σφάζεσθαι βοῦν ; Schol. Ap.Rh. 1.275 u. 2.49 erkl. es durch στένω. So ist auch πᾶν ὀρεχθεῖ δάπεδον Aesch. fr. 146 bei Strab. 12 a.E. zu nehmen ; zweifelhaft μύκαισι δʼ ὠρέχθει τὸ λάϊνον πέδον, Aristias bei Ath. II.60b.
2) = ὀρέγω, heftig wonach begehren, bei sp.D., καί οἱ ὀρέχθει θυμὸς ἐελδομένῳ στηθέων ἐξαἷμα κεδάσσαι, Ap.Rh. 2.49 ; οὐδʼ ἔχει ἐκφλύξαι τόσσον γόον ὅσσον ὀρεχθεῖ, 1.275 ; vgl. Nic. Al. 340 ; Opp. Hal. 2.583. Nach Eust. führten schon alte Erkl. auch die homerischen Stellen auf ὀρέγω zurück und erkl. ἀναιρούμενοι ὠρέγοντο, ἐξετείνοντο, wie Passow übh. die erste Bdtg verwerfen möchte, von dem Rinde »sich strecken, hingestreckt liegen« (wie es nachher von den Schweinen heißt εὑόμενοι τανύοντο), und von dem Meere bei Theocr. »es erstreckt sich, wälzt sich heran« erklärend ; was an sich zwar möglich, aber nicht notwendig ist, da ο oft als Präfixum erscheint, ohne die Bdtg zu ändern. S. übrigens Spitzner exc. zur Il. XXXIV.
ὀρεχθέω
[perh. conn. with ὀρέγω.]
Thus, of oxen, to stretch themselves out, plunge Il. 23.30.
ὀρεχθέω : doubtful word, bellow in last agonies, rattle in the throat, Il. 23.30†.
ὀρεχθέω,
only in pres. and Epic imperf. ὀρέχθεον
- either to stretch oneself or struggle in the throes of death (from ὀρέγομαι), or (akin to ῥοχθέω) , to gasp in the death-ruckle, Il.; of the heart, to palpitate, Ar.; of the sea, to stretch itself, i. e. roll up, to the beach, Theocr. (in Doric inf. ὀρεχθῆν) .