Ὀρέστειος
Ὀρέστειος, of Orestes
Ὀρέστ-ειος, α, ον,
- of Orestes, κακά S. El. 1117.
Ὀρέστειος, α, ον, qui concerne Oreste, Soph. El. 1117 ; Eur. Andr. 1242.
Étym. Ὀρέστης.
Ὀρέστειος, α, ον
- of Orestes, Soph.