ὁμόταφος
ὁμόταφος, buried together
ὁμό-τᾰφος, ον,
- buried together, Aeschin. 1.149; τινος Plu. Isid. 2.359b.
ὁμό·ταφος, ος, ον [ᾰ] déposé dans la même tombe, Eschn. 20 fin ; τινος, Plut. M. 359b, que qqn.
Étym. ὁμ. θάπτω.
ὁμόταφος, zusammen begraben, einerlei Begräbnis habend ; Aesch. 1.149 ; τινός, Plut. Is. et Os. 20.
ὁμόταφος
ὁμό-τᾰφος, ον,
- buried together, Aeschin.