ὁμότοιχος
ὁμότοιχος, having one common wall, separated by a party-wall, contiguous
ὁμό-τοιχος, ον,
- having one common wall, contiguous, ὁ. οἰκία Is. 6.39; ὁμότοιχος οἰκῶν Pl. Lg. 844c; ὁ. τῇ βιβλιοθήκῃ οἶκος D.S. 1.49.
- 2 metaph., νόσος γείτων ὁ. ἐρείδει A. Ag. 1004 (lyr.); λύπη μανίας ὁ. Antiph. 295; μανίᾳ ὁ. ἡ ὀργή Plu. Garr. 2.503d.
ὁμό·τοιχος, ος, ον, propr. avec un mur commun ou mitoyen, d’où voisin, le plus proche, contigu, Plat. Leg. 844c ; Is. 60, 17 ; τινι, Call. Cer. 117 ; DS. 1, 49, de qqn ou de qqe ch. ; fig. Eschl. Ag. 1004 ; τινος, Antiph. (Stob. Fl. 99, 27) voisin de qqe ch.
Étym. ὁμ. τοῖχος.
ὁμότοιχος, mit der Mauer zusammenstoßend, Wandnachbar ; γείτων ὁμότοιχος ἐρείδει, Aesch. Ag. 976 ; ὁμότοιχον οἰκοῦντα, Plat. Legg. VIII.844c ; οἶκος, Isae. 6.39 ; übertr., λύπη μανίας, Antiphan. bei Stob. Flor. 49.27.
ὁμότοιχος, ον,
- having one common wall, separated by a party-wall, contiguous, Plat.:—metaph., of disease, γείτων ὁμ. a next-door neighbour, Aesch.