ὁρμιστέον
ὁρμιστέον, one must moor
ὁρμ-ιστέον,
- one must moor, ναῦν ἔκ τινος Socr. ap. Stob. 3.1.104, Epict. Fr. 30, cf. Arr. An. 6.19.3.
ὁρμιστέον, vb. d’ὁρμίζω, Socr. (Stob. Fl. 1, 86).