ὑετός

ὑετ-ός [ῡ], ὁ, (ὕω)

• rain, Il. 12.133, Hes. Op. 545; ποιεῖν ὑετόν Ar. V. 263 (lyr.); esp. a heavy shower (whereas ὄμβρος is continuous rain, ψεκάς or ψακάς drizzle), Antipho 5.22, X. Cyn. 5.4, Arist. Mete. 347a12, Mu. 394a31, Chrysipp.Stoic. 2.203: pl., rains, Diog. Apoll.3, Arist. PA 653a4.
• • II as Adj. in Sup., ἄνεμοι ὑετώτατοι the rainiest winds, Hdt. 2.25 (where θυετιώτατοι cod. D., ὑετιώτατοι Hude). [ῡ Hom., Hes., Att.; later ῠ in ῠετοῖο Nic. Th. 273.]

ὑετός, ὁ, der Regen ; Il. 12.133 ; Hes. O. 547 ; Ar. Vesp. 263 ; ἀνέμων καὶ ὑετῶν γιγνομένων, Plat. Epin. 979a ; bes. Platzregen, mehr als ὄμβρος, Arist. mund. 4 u. meteor. 1.9. – Adjekt., ἄνεμοι ὑετώτατοι, Her. 2.25, die regenhaftesten Winde, wo Buttmann ὑετιώτατοι schreiben wollte.
[Im gen. ὑετοῖο ist des Verses wegen υ kurz gebraucht.]

ὑετός

-οῦ, ὁ

[ὕω.]

Rain Il. 12.133.

ὑετός (ὕω): shower, Il. 12.133†.

ὑετός ὑ_ετός, οῦ, ὁ, ὕω

• • Irain, Lat. pluvius, Il., Hes., Ar.:— esp. a heavy shower, Lat. nimbus, whereas ὄμβρος, Lat. imber, is a lasting rain, and ψεκάς or ψακάς a drizzling rain, Xen., etc.
  • IIas adj. in Sup. ἄνεμοι ὑετώτατοι the rainiest winds, Hdt.