ὑπάφωνος
ὑπάφωνος, somewhat indistinct, obscure
ὑπάφωνος, ον,
- somewhat indistinct, obscure, of a symptom, dub. in Hp. Prorrh. 1.107 = Coac. 315.
ὑπ·άφωνος, ος, ον [ῠᾰ] presque muet, Hpc. Prorrh. 76, Coac. 169.
ὑπάφωνος, etwas lautlos, verstimmt, Hippocr.