ὑπεικτέον
ὑπεικτέον, one must give way
ὑπεικ-τέον,
- one must give way or yield, S. Aj. 668, Pl. Cri. 51b.
ὑπεικτέον, vb. de ὑπείκω, Soph. Aj. 668 ; Plat. Crit. 57b.
ὑπεικτέον, adj. verh. von ὑπείκω, man muß oder darf weichen, nachgeben ; Soph. Aj. 653 ; Plat. Crit. 57b, neben ἀναχωρητέον.