ὑπεικαθεῖν

ὑπεικ-ᾰθεῖν,

• aor. 2 of ὑπείκω, ὑπεικάθοιμι S. El. 361, Pl. Ap. 32a; 3 pl. ὑπείκαθον A.R. 4.339; 3 sg. ὑποείκαθε Orph. A. 706; pres. part. ὑπεικαθέων (as if from *ὑπεικᾰθέω) Opp. H. 5.500.