ὑπεραποφατικός
ὑπεραποφατικός, denying doubly
ὑπεραπο-φᾰτικός, ή, όν,
- denying doubly, ὑπεραποφατικόν ἐστιν ἀποφατικὸν ἀποφατικοῦ Stoic. 2.66.
ὑπερ·αποφατικός, ή, όν, qui énonce au delà du nécessaire ou doublement énonciatif, DL. 7, 69.
Étym. ὑ. ἀποφαίνω.
ὑπεραποφατικός, darüber od. noch einmal verneinend.