ὑποθυμίαμα
ὑποθυμίαμα, fumigation
ὑποθῡμί-ᾱμα, Ion. ὑποθῡμί-ημα, ατος, τό,
- fumigation, Hp. Mul. 2.206, Dsc. 1.13, Sor. 1.72.
ὑποθυμίαμα, ατος (τὸ) [θῡᾱμ] parfum d’aromates que l’on brûle, Hpc. 673, 10 ; Diosc. 1, 12 ; Gal. 14, 490.
Étym. ὑποθυμιάω.
ὑποθυμίαμα, [θῡμιᾱ], τό, angezündetes Räucherwerk, Hippocr.