ὑποτοπέω

ὑποτοπ-έω, pf. -τετόπηκα D.C. 38.42:—

• suspect, surmise, τι Th. 1.56; c. acc. et inf., ib. 20, 51, Alciphr. 3.72, Procop. Vand. 1.18; ὑ. μὴ . . Th. 2.13.
• • • 2 c. acc pers., suspect him, Id. 5.116 (s. v.l.).
  • II Med. ὑποτοπέομαι, aor. ὑπετοπήθην in med. sense:—suspect a thing, οὐδὲν ὑποτοπηθέντα Hdt. 9.116; κάχʼ ὑποτοπεῖσθαι Ar. Ra. 958: c. inf., ὑποτοπηθέντες Δημάρητον δρησμῷ ἐπιχειρέειν Hdt. 6.70, cf. Ar. Th. 496, Lys. 9.4 (Scal. for ὑπετυπούμην) ; ὑποτοπεῖσθαι χρὴ ἐκ τῶν γεγραμμένων one must form an idea, Hp. Art. 33.—In Att. Prose the word generally used was ὑποπτεύω.

ὑποτοπέω, als dep. mit aor. pass., = ὑποπτεύω, argwöhnen, vermuten, glauben, meinen ; mit dem acc. c. inf., ὑποτοπηθέντας, Her. 6.70 ; τί, 9.116 ; Ar. Ran. 958, Thesm. 503, Lys. 9.4 ; im act., ὑποτοπήσαντες, Thuc. 1.20, 51, u. öfter, u. Sp.

ὑποτοπέω aor1 -ετόπησα aor1 ὑπετοπήθην

• • Ito suspect, surmise, Thuc.; c. acc. et inf., Thuc.
  • • 2c. acc. pers. to suspect him, Thuc.
  • IIso as Dep. ὑποτοπέομαι to suspect a thing, Hdt., Ar.; c. acc. et inf. to suspect that . ., Hdt., Ar.