ὡραΐζω
ὡραΐζω, beautify, adorn
ὡρᾱΐζω, Att. contr. ὡρᾴζω, (ὡραῖος)
- beautify, adorn, Aristid. Quint. 2.6:—but
- II mostly Pass., bloom with youthful beauty, Cratin. 272; αἱ παρειαὶ ὡ. Callistr. Stat. 6; ἐν τρισὶν ὡραΐσθην LXX Si. 25.1; ἐν κάλλει Aristaenet. 2.10; ὡραϊσμένη ἐπικτήτοις σοφίσμασι tricked out, Luc. Am. 38:—so intr. in Act., ὡρᾴζων ἡλικίᾳ IG 12(7).53.7 (Amorgos, iii A. D.).
- 2 give oneself airs, behave affectedly, ὡρᾳζομένη καὶ θρυπτομένη Eup. 358; ὡς ὡραΐζεθʼ (leg. ὡρᾴζεθʼ) ἡ τύχη πρὸς τοὺς βίους Men. 855; Meineke restores ὡρᾴζεται (cod. Rav. ὁρείζεται) for ὁρίζεται in Ar. Ec. 202.
- 3 Med., make display (of oneʼs oratory), Chor. Zach. 1.8.
ὡραΐζω [ᾱ] p. contr. ὡρᾴζω (ao. ὡράϊσα) orner, parer, Eum. p. 6 ; A. Quint. p. 72 ; au pass. ὡραΐζομαι, par contr. ὡρᾴζομαι :
1 être dans la fleur de l’âge, p. suite, dans l’éclat de la beauté, Philstr. V. soph. 1, 24, p. 528 ; Callistr. 897 ; Aristén. 2, 10 ; fig. Luc. Am. 38 ||
2 se donner des airs, être maniéré, recherché, Eup. 2-1, 557 Meineke.
Étym. ὡραῖος.
ὡραΐζω, [ᾱ],
1) schön machen, putzen, schmücken, – pass. schön sein, Aristaen. 2.10, blühen.
2) med. sich schmücken, gew. im tadelnden Sinne, sich zieren, Eupol. in B.A. 43, wo Meineke ὡρᾴζεται schreibt ; Hel. 7.2.
1) schön machen, putzen, schmücken, – pass. schön sein, Aristaen. 2.10, blühen.
2) med. sich schmücken, gew. im tadelnden Sinne, sich zieren, Eupol. in B.A. 43, wo Meineke ὡρᾴζεται schreibt ; Hel. 7.2.