ῥίζωμα
ῥίζωμα, a root
ῥίζ-ωμα, ατος, τό,
- the mass of roots of a tree, Thphr. CP 3.3.4.
- II element, τέσσαρα μὲν πάντων ῥιζώματα πρῶτον ἄκουε Emp. 6.1; ἀενάου φύσεως ῥ. Pythag. 15.
- 2 stem, race, A. Th. 413; θείων δʼ ἀπʼ ἀμφοῖν ἔκγονον ῥιζωμάτων, i.e. on the side of both parents, Theodect. 3.
ῥίζωμα, ατος (τὸ)
1 ce qui est enraciné, touffe de racines, racines, Th. C.P. 3, 3, 4 ||
2 fig. fondement, c. à d. principe, élément, Empéd. 59 Mullach ; Pythag. (Plut. M. 877a) ; souche, race, Eschl. Sept. 413.
Étym. ῥιζόω.
ῥίζωμα, τό,
1) das Eingewurzelte, Theophr.
2) = ῥίζα, Wurzel, Stamm, Geschlecht ; σπαρτῶν δʼ ἀπʼ ἀνδρῶν ῥίζωμʼ ἀνεῖται, Aesch. Spt. 395 ; ῥιζώματα πάντων τέσσαρα, Empedocl. 26, die vier Elemente, wie ein anderer Dichter bei Plut. plac.
1) das Eingewurzelte, Theophr.
2) = ῥίζα, Wurzel, Stamm, Geschlecht ; σπαρτῶν δʼ ἀπʼ ἀνδρῶν ῥίζωμʼ ἀνεῖται, Aesch. Spt. 395 ; ῥιζώματα πάντων τέσσαρα, Empedocl. 26, die vier Elemente, wie ein anderer Dichter bei Plut. plac.
σὲ ἐπικαλοῦμαι, [προπ]άτωρ, καὶ δέομαι σου, ... ὁ τὸ ῥ. διακατέχω[ν
te invoco a ti, primer padre, y te suplico a ti, el que sujeta firmemente la raíz
ῥίζωμα
from ῥιζόω
ῥίζωμα, ατος, τό,
- a root: metaph. a stem, race Aesch.