χαμάδις

χᾰμάδῐς [ᾰδ] (χᾰμάδι read in Od. 19.599 by Eust. 1879.53, cf. χαμάνδις), Adv., Ep. for χαμᾶζε,

• to the ground, on the ground, τὰ μέν τʼ ἄνεμος χ. χέει Il. 6.147; χ. πέσε 7.16; χ. βάλε ib. 190, etc.; once in Trag., A. Th. 358 (lyr.).

χαμάδις, adv., poet. statt χαμᾶζε, auf die Erde, zu Boden, τὰ μέν τʼ ἄνεμος χαμάδις χέει Il. 6.147 ; ἐξ ἵππων χαμάδις πέσε 7.16, u. öfter ; χαμάδις βάλλειν Pind. N. 6.53 ; καρπὸς χαμάδις πεσών Aesch. Spt. 340 ; sp.D., wie Ep.adesp. 470 (Plan. 187).

χαμάδις

[χαμαί.]

• • 1

    To the ground, on to, on, the ground: ἐγκέφαλός σφι χ. ῥέοι Il. 3.300. Cf. Il. 6.147, Il. 7.16, 190, 480, Il. 15.435, 714, Il. 16.118, Il. 16.438, Il. 23.220: δάκρυ χ. βάλεν Od. 4.114. Cf. Od. 9.290, Od. 19.63.

  • 2

    Without notion of motion, on the ground: στορέσας Od. 19.599.

χαμάδις (χαμαί): to the ground.

χαμάδις Epic for χαμᾶζε as οἴκαδις for οἴκαδε

• to the ground, on the ground, Il., Aesch.