βρενθύομαι
βρενθύομαι, bear oneself haughtily, hold one’s head high, swagger
Could not find βρενθυόμενος in Logeion dictionaries.
βρενθυόμενος present middle participle masculine nominative singular of βρενθύομαι
- bear oneself haughtily, hold oneʼs head high, swagger, ὑπὸ φρονήματος Ar. Pax 26, cf. Nu. 362, Pl. Smp. 221b, Luc. DMort. 20[10].8; πρός τινα Ar. Lys. 887; β. τι πρὸς αὑτόν Luc. Tim. 54; β. ἐπί τινι plume oneself on . ., Ath. 14.625b; ἐβρενθύετο Lib. Or. 56.17, Agath. 1.14; also, take umbrage, β. καὶ ἀγανακτῶν Ael. NA 5.36. (Either from βρένθος II or from βρένθειος, as Phld. Vit. p.37 J., Sch. Ar. Lys. 887.)
1 irritarse s. cont., Hippon.156,
βρενθύεται καὶ ἀγανακτεῖ
2 presumir, pavonearse, comportarse orgullosamente
ὅτι βρενθύει τ' ἐν ταῖσιν ὁδοῖς
τί βρενθύῃ μηδὲν ἐπιστάμενος;
• c. dat. o constr. prep. presumir de
βρενθυόμενος τῷ δύσερις εἶναι παρὰ τοὺς ξυλλόγους
βρενθυόμενός τι πρὸς αὐτὸν ἔρχεται
llega orgulloso de sí mismoἐπὶ ταῖς τῶν σωμάτων εὐεξίαις βρενθυόμενοι
τίς γὰρ τῶν ἐπ' εὐγλωττίᾳ βρενθυομένων ...;
• ser desdeñoso, hacerse el remilgado
ὁ δ' ὑπὸ φρονήματος βρενθύεταί τε καὶ φαγεῖν οὐκ ἀξιοῖ
χἂ δυσκολαίνει πρὸς ἐμὲ καὶ βρενθύεται
lo que se enfada contra mí y se hace de rogar
•Deriv. de βρένθυς según Aristo Phil.