δυνατέω
δυνατέω, to be powerful, mighty
δῠνᾰτ-έω,
- = δύναμαι, δυνατήσει τὸ συμβαῖνον ἴσχειν Phld. Sign. 11.
- 2 to be mighty, 2 Ep.Cor. 13.3.
tener poder, ser fuerte o poderoso
εἰς ὑμᾶς οὐκ ἀσθενεῖ ἀλλὰ δυνατεῖ ἐν ὑμῖν
τῶν ἀν[θ]ρώπων τοὺς μέγα δυνατ[οῦ]ντας
• tener poder para c. inf.
δυνατεῖ ... ὁ κύριος στῆσαι αὐτόν
δυνατῖ ... τῷ κυρίῳ θεῷ ... ἡμῖν τὴν ὁλοκληρίαν παρασχῖν (sic)
el Señor Dios tiene el poder de procurarnos la salud
δυνατέω-ῶ (seul. prés. -εῖ) [ῠᾰ] être puissant, NT. 2 Cor. 13, 3.
Étym. δυνατός.
δυνατέω, viel vermögen, NT, Ggstz ἀσθενέω.
Strong 1414
to be able, be powerful, mighty: c. inf., Ro 14:4, II Co 9:8; absol., opp. to ἀσθενῶ II Co 13:3.†
δυνατέω
δῠνᾰτέω,
fut. -ήσω
δυνατός
- to be powerful, mighty, NTest.