δυναστευτικός
δυναστευτικός, arbitrary
δῠναστ-ευτικός, ή, όν,
- arbitrary, ὀλιγαρχία Arist. Pol. 1298a32; oligarchical, αἵρεσις ib. 1306a18; ἰατρεία (opp. πολιτική) ib. 1272b3; πόλεις καὶ χῶραι Phld. Rh. 2.145 S.; λόγος Plu. Praec. 2.818a; tyrannical, δούλωσις Porph. Abst. 1.8.
I
1 dinástico
ὀλιγαρχία
αἵρεσις δυναστευτική
elección de carácter dinástico e.e., favorable a los intereses de algunas familias, en Élide
2 propio de la tiranía op. πολιτικός:
(ἰατρεία) οὐ πολιτικὴ ἀλλὰ δυναστευτική
remedio no propio de un régimen constitucional, sino de un poder tiránico
• propio de un déspota
λόγος
δούλωσις
3 poderoso, hegemónico
πόλεις
ἀνθρώπ[οις] μεγαλοπλούτοις καὶ δυν[α]στευτικοῖς
II adv. -ῶς despóticamente
ποιοῦντας ... πολλὰ δ. καὶ αὐτονόμως
δυναστευτικός, ή, όν [ῠ] qui convient au pouvoir absolu ou au possesseur d’un pouvoir absolu, p. opp. à πολιτικός, Arstt. Pol. 2, 10 ; ὀλιγαρχία δ. Arstt. Pol. 4, 14, oligarchie exerçant un pouvoir absolu ; cf. Plut. M. 818a, etc.
Étym. δυναστεύω.
δυναστευτικός, den δυνάστης betreffend, Arist. pol. 2.10 u. Sp.