δυνητικός
δυνητικός, potential
δῠνητικός, ή, όν,
- potential, of the particle ἄν, κεν, A.D. Synt. 205.5, 265.15, cf. Sch. E. Or. 379.
gram. potencial
ἄν
δυνητικός, ή, όν [ῠ] qui marque la possibilité, potentiel, en parl. de la conj. ἄν, Dysc. Synt. 205, 5 Bkk.
Étym. δύναμαι.
δυνητικός, σύνδεσμος, potentialis ; Schol. Theocr. 1.4.