δυσώνυμος
δυσώνυμος, bearing an ill name, ill-omened
Could not find δυσώνυμον in Logeion dictionaries.
δυσώνυμον Adjective: masculine accusative singular, Adjective: feminine accusative singular, Adjective: neuter nominative singular, Adjective: neuter vocative singular, Adjective: neuter accusative singular of δυσώνυμος
- bearing an ill name, hateful, υἷες Ἀχαιῶν Il. 6.255; ἠώς Od. 19.571; μοῖρα Il. 12.116; λέκτρα S. OC 528 (lyr.); φθόνος E. Fr. 403; κήρ A.R. 2.258; esp. bearing a name of ill omen, such as Αἴας, S. Aj. 914 (lyr.): Comp., Ph. 1.680:—in S. Fr. 88.9 (lyr.) perh. δ. γλώσσῃ whose tongue earned him an ill name (of Thersites).
de mal nombre, maldito
δυσώνυμοι υἷες Ἀχαιῶν
μοῖρα
ἠὼς εἶσι δ.
viene la aurora maldita en la que Penélope debe casarse con otroὑφέλξων τὸν δυσώνυμον †ἄρτον†
prob. sens. obs.πατήρ
Αἴας
ματρόθεν ... δυσώνυμα λέκτρ'
δυσειδὲς σῶμα καὶ δ.
φθόνος
δυσώνυμον εἰς γῆρας ἐλθεῖν
Κήρ
πολέμου δυσωνυμοτέρα ταραχή
δ. Ποδάγρα κέκλημαι
ἑρπετόν
ὕβρις
δαίμων
σύνηθες ... κατὰ κυρίων ὀνομάτων χωρεῖν, κἂν μὴ εἶεν δυσώνυμα
• neutr. subst. τὸ δ. el mal nombre
σῶν λεχέων τὸ δ.
1) mit einem bösen Namen, = verhaßt, verabscheut. Homer dreimal, Il. 6.255 δυσώνυμοι υἷες Ἀχαιῶν, 12.116 μοῖρα δυσώνυμος, Od. 19.571 ἠὼς δυσώνυμος. Vgl. ἀνώνυμος, νώνυμος u. νώνυμνος, ὁμώνυμος, ἐπώνυμος. – Folgende : λέκτρα Soph. O.C. 532 ; κήρ Ap.Rh. 2.258 ; bei K.S. öfter = verflucht.
2) dessen Namen eine böse Vorbedeutung enthält, Soph. Aj. 897.
-ον
[δυσ- 1 + ὄνυμα, Aeolic form of ὄνομα.]
Of ill name, accursed Il. 6.255, Il. 12.116: Od. 19.571.
- bearing an ill name, ill-omened, Hom., Soph., etc.; esp. bearing a name of ill omen, such as Αἴας, Soph.