δυσωπητικός
δυσωπητικός, importunate
δῠσωπ-ητικός, ή, όν,
- importunate, Eust. 105.15 (Comp.), etc. Adv. -κῶς Sch. Ar. Pl. 21 (v.l. -ωπικῶς).
I
1 que causa pudor o vergüenza
δυσωπητικώτερον εἰσήνεγκεν ἡμῖν, τὴν συμπάθειαν καὶ τὸ ὁμότιμον
2 molesto, inadecuado
II persuasivo, convincente
λόγος
τὰ παλαιὰ τῶν δογμάτων
III adv. -ῶς
1 de manera desvergonzada
ἔπαιξε δὲ ἅμα χαριέντως καὶ δ.
2 de forma recriminatoria, censurando
δ. ... εἴργει
αὐτὸς ὁ Σωτὴρ δ. πρὸς αὐτοὺς τοὺς Ἰουδαίων ἄρχοντας προύτεινεν
δυσωπητικός, ή, όν [ῠ] propre à inspirer de la confusion, à troubler, à émouvoir, Bas. 2, 342 ; Orig. 1, 396 e, etc.
Étym. δυσωπέω.
δυσωπητικός, ή, όν, beschämend ; bittend ; K.S.