δυσώπημα
δυσώπημα, a means of making
δῠσώπ-ημα, ατος, τό,
- a means of making one ashamed, and so, a corrective, τῶν ἡμαρτημένων J. BJ 1.25.5, cf. D.Chr. Fr. 8.
I motivo de vergüenza
ἔσεσθαι δ. τῶν ἁμαρτημάτων
II
1 medio de persuasión
μέγα γὰρ δ. σωφροσύνης τέκνωσις
• ref. a Dios ofrenda propiciatoria
τοῦτο ἀντὶ δυσωπήματος προσάγω
2 argumento
ἀξιόπιστα δυσωπήματα προβάλλεται εἰς πίστωσιν
δυσώπημα, ατος (τὸ) [ῠ] objet de honte ou de répugnance, Jos. B.J. 1, 25, 5.
Étym. δυσωπέω.
δυσώπημα, τό, das Beschämende, Reue Verursachende, Jos. B. Iud. 1.25.