εὐορκέω
εὐορκέω, to be faithful to one’s oath
Could not find εὐορκοῦντες in Logeion dictionaries.
εὐορκοῦντες present active participle masculine nominative plural, present active participle masculine vocative plural of εὐορκέω
εὐορκ-έω,
- swear truly, take a true oath, opp. ἐπιορκέω, Gorg. Fr. 15 D., Isoc. 1.23, Iamb. VP 28.144, etc.; keep oneʼs oath when taken, Lex ap. And. 1.98; τινι to one, Th. 5.30; [τὴν ψυχήν] by oneʼs soul, E. Or. 1517 (troch.); εὐορκοῦντες κρίνειν X. HG 1.7.25.
- II Act., keep oneʼs oath by, τινας Sch. A.R. 2.259:—Pass., ἡ θεὸς εὐορκεῖτο Call. Aet. 3.1.42 [Fr. 75.42 Pf.].
εὐορκέω-ῶ :
1 jurer sincèrement, avec loyauté, Isocr. 7a ; Dém. 654, 5 ; 1204, 2 ; εὐ. τὴν ψυχήν, Eur. Or. 1517, jurer sur son âme, sur sa vie ||
2 tenir son serment, Thc. 5, 30, Xén. Hell. 1, 7, 26 ||
➳ Par métathèse de l’aspiration de ὁρκ-, εὐορχοῦντι = εὐορκοῦντι, CIA. 2, 578, 12 (350/300 av. J.-C.), v. Meisterh. p. 79 β.
Étym. εὖ, ὅρκος.
εὐορκέω, gut, richtig, nicht falsch schwören, τὴν ἐμὴν ψυχὴν κατώμοσʼ, ἣν ἂν εὐορκοῖμʼ ἐγώ Eur. Or. 1517 ; Isocr. 1.23 ; Dem. 23.101, 24.35 u. A.; den Eid halten, τινί, Thuc. 5.30 ; Xen. Hell. 1.7.25 u. öfter.
εὐορκέω,
fut. -ήσω
- to be faithful to oneʼs oath, Eur., Thuc.