εὐορκέω
εὐορκέω, to be faithful to one’s oath
εὐορκ-έω,
- swear truly, take a true oath, opp. ἐπιορκέω, Gorg. Fr. 15 D., Isoc. 1.23, Iamb. VP 28.144, etc.; keep oneʼs oath when taken, Lex ap. And. 1.98; τινι to one, Th. 5.30; [τὴν ψυχήν] by oneʼs soul, E. Or. 1517 (troch.); εὐορκοῦντες κρίνειν X. HG 1.7.25.
- II Act., keep oneʼs oath by, τινας Sch. A.R. 2.259:—Pass., ἡ θεὸς εὐορκεῖτο Call. Aet. 3.1.42 [Fr. 75.42 Pf.].
εὐορκέω-ῶ :
1 jurer sincèrement, avec loyauté, Isocr. 7a ; Dém. 654, 5 ; 1204, 2 ; εὐ. τὴν ψυχήν, Eur. Or. 1517, jurer sur son âme, sur sa vie ||
2 tenir son serment, Thc. 5, 30, Xén. Hell. 1, 7, 26 ||
➳ Par métathèse de l’aspiration de ὁρκ-, εὐορχοῦντι = εὐορκοῦντι, CIA. 2, 578, 12 (350/300 av. J.-C.), v. Meisterh. p. 79 β.
Étym. εὖ, ὅρκος.
εὐορκέω, gut, richtig, nicht falsch schwören, τὴν ἐμὴν ψυχὴν κατώμοσʼ, ἣν ἂν εὐορκοῖμʼ ἐγώ Eur. Or. 1517 ; Isocr. 1.23 ; Dem. 23.101, 24.35 u. A.; den Eid halten, τινί, Thuc. 5.30 ; Xen. Hell. 1.7.25 u. öfter.
εὐορκέω,
fut. -ήσω
- to be faithful to oneʼs oath, Eur., Thuc.