εὐπροαίρετος
εὐπροαίρετος, having a good moral purpose
εὐπρο-αίρετος, ον,
- having a good moral purpose, Ptol. Tetr. 158, Vett.Val. 82.11, al. Adv. -τως, ζῶντες Artem. 2.37.
εὐ·προαίρετος, ος, ον ;
1 qui prend de bonnes résolutions, porté au bien, Artém. 2, 37 ; Clém. 856 ||
2 qui se détermine vite et de bonne volonté, Chrys. 5, 703.
Étym. εὖ, προαιρέω.
εὐπροαίρετος, von guten Vorsätzen, Artemid. 2.37 u. a.Sp.