εὐρυμέδων
εὐρυμέδων, widely ruling
εὐρῠ-μέδων, οντος, ὁ,
- = εὐρυκρείων, of αἰθήρ, Emp. 135.1; Ποσειδάν Pi. O. 8.31; γόνον εὐ. Κρόνου, i.e. Chiron, Id. P. 3.4:—in Hom. only as pr. n.; so also fem. Εὐρυμέδουσα.
εὐρυ·μέδων, οντος [ῠ] adj. m. qui règne au loin, ép. de Poseidôn, Pd. O. 8, 31 ; de Chiron, Pd. P. 3, 4 ; du ciel (αἰθήρ) Empéd. 438 Mullach ; d’une montagne qui par sa hauteur domine au loin les contrées environnantes, Thcr. Idyl. 7, 46.
Étym. εὐ. μέδω.
εὐρυμέδων, οντος, = εὐρυκρείων, Ποσειδᾶν Pind. Ol. 8.31, Χείρων P. 3.4 ; auch αἰθήρ, sich weithin erstreckend, Empedocl. 380.
εὐρῠμέδων
- 1widely ruling εὐρυμέδων τε Ποσειδάν O. 8.31 Οὐρανίδα γόνον εὐρυμέδοντα Κρόνου (sc. Χίρωνα) P. 3.4
εὐρυμέδων
= εὐρυκρείων, Pind.