θάνατόνδε
θάνατόνδε [ᾰᾰ] adv. à la mort, avec mouv. Il. 16, 693, etc.
Étym. θάνατος, -δε.
θάνατόνδε, zum Tode, Il. 16.693.
θάνατόνδε
[acc. of θάνατος + -δε 1.]
To one’s death: ὡς εἰ θ. κιόντα Il. 24.328. Cf. Il. 16.693, Il. 22.297.