θανάσιμος

θᾰνάσῐμος [νᾰ], ον, (θάνατος)

• deadly, fatal, Hp. Aph. 2.1, Pl. R. 610e, etc.; τύχαι A. Ag. 1276; πέσημα S. Aj. 1033; χείρωμα Id. OT 560; πέπλος Id. Tr. 758; φάρμακα E. Ion 616, Ph. Bel. 103.31, cf. Metrod. 53, etc.; θηρία θ., of poisonous reptiles, Plb. 1.56.4: θανάσιμα, τά, poisons, Ev.Marc. 16.18, Dsc. 4.108, Gal. 14.154. Adv. -μως, τύπτειν to strike with deadly blow, Antipho 4.3.4: neut. pl. as Adv., ἀσπίδες -μα δάκνουσαι D.S. 1.87.
• • • 2 belonging to death, θ. αἷμα the life-blood, A. Ag. 1019 (lyr.); μέλψασα θ. γόον having sung her death-song, ib. 1445; θ. ἐκπνοαί E. Hipp. 1438.
  • II of persons, near death, S. Ph. 819; θ. ἤδη ὄντα Pl. R. 408b; liable to the death-penalty, Abh.Berl.Akad. 1925(5).21 (Cyrene).
  • • 2 dead, S. Aj. 517; θ. βεβηκότα Id. OT 959.

θανάσιμος, ον, tödlich, todbringend, τύχαι Aesch. Ag. 1249 ; θανάσιμον ἀνδρὸς αἷμα, das Blut des sterbenden Mannes, 1019 ; θανάσιμος γόος, Trauer um den Tod, oder Sterbelied, 1419 ; φάρμακα Eur. Ion 616 ; ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι Soph. Aj. 1012, durch den Sturz ins Schwert ; πέπλον, das vergiftete, Tr. 755 ; βλάβη Plat. Legg. XI.933d ; νόσημα Rep. III.406b ; ἀδικία X.610c ; ἤδη θανάσιμος, er ist dem Sterben, dem Tode nahe, ibd. III.408c ; so Soph. ὦ γαῖα δέξαι θανάσιμόν μʼ ὅπως ἔχω Phil. 808 ; ᾍδου θανασίμους οἰκήτορας Aj. 513, wie Eur. Hec. 1033 θανάσιμον πρὸς ᾍδαν ; – θηρία, giftige, todbringende, Pol. 1.56.4 u. Sp.
• Adv. θανασίμως τύπτειν, tödlich, Antiph. 4 γ 4, wie θανάσιμα δάκνειν DS. 1.87.

θανάσιμος θᾰνάσῐμος (ᾰ), ον θνῄσκω

• • Ideadly, Trag., etc.
  • • 2of or belonging to death, θαν. αἷμα (as we say) the life- blood, Aesch.; μέλψασα θ. γόον having sung my death- song, Aesch.
  • IIof persons, near death, Soph., Plat.: subject to death, mortal, Plat.: also dead, Soph.