θανάτωσις
θανάτωσις, a putting to death
θᾰνᾰτ-ωσις, εως, ἡ,
- putting to death, Th. 5.9; καταδίκαι καὶ -σεις πολιτῶν Plu. Aet.Gr. 2.291c.
θανάτωσις, εως (ἡ) [ᾰᾰ]
1 condamnation à mort, Plut. M. 291c ||
2 exécution capitale, Thc. 5, 9.
Étym. θανατόω.
θανάτωσις, ἡ, das Töten, das Aussprechen des Todesurteils u. die Hinrichtung, Thuc. 5.9 ; ἐν καταδίκαις καὶ θανατώσεσι πολιτῶν Plut. qu.Rom. 113.
θανάτωσις
from θᾰνᾰτόω
θᾰνάτωσις, εως
- a putting to death, Thuc.