θανατηφόρος
θανατηφόρος, death-bringing, mortal
Could not find θανατηφόρου in Logeion dictionaries.
θανατηφόρου masculine genitive singular, feminine genitive singular, neuter genitive singular of θανατήφορος
θανατηφόρου masculine genitive singular, feminine genitive singular, neuter genitive singular of θανατηφόρος
θᾰνᾰτηφόρ-ος, ον,
- death-bringing, αἶσα A. Ch. 369 (lyr.); περίοδος θ. cycle of mortality, Pl. R. 617d; of hurts or accidents, Hp. Art. 48; of a surgical operation, Antyll. ap. Orib. 45.17.6; ῥίζα ἐν Αἰθιοπία, of arrow-poison, Acokanthera Schimperi, Thphr. HP 9.15.2; ὀδύναι Arist. PA 672a36; γένεθλα . . θ. κεῖται causing death by contagion, S. OT 181 (lyr.); πᾶσαι μεταβολαὶ πολιτειῶν θ. X. HG 2.3.32; ἁμαρτία LXX Nu. 18.22; δίκαι capital trials, Not.Arch. 4.19 (Cyrene, Aug.); ἐπιστολή Hdn. 4.12.8; περιστάσεις Vett.Val. 225.7. Adv. -ρως, νοσεῖν Phld. Rh. 2.148S.: neut. sg. as Adv., ἐπλήγη οὐχὶ -φόρον Aen.Tact. 27.9; but -φόρον ᾄδειν to sing a death song, AP 11.186 (Nicarch.).
θανατη·φόρος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 qui porte ou donne la mort, Eschl. Ch. 369 ; Soph. O.R. 181 ; Xén. Hell. 2, 3, 17, etc. ||
2 p. suite, de mort, Anth. 11, 186.
Étym. θάνατος, φέρω.
θανατηφόρος, todbringend, tödlich ; αἶσα Aesch. Ch. 363 ; γένεθλα Soph. O.R. 181 ; περίοδος Plat. Rep. X.617d ; πᾶσαι μεταβολαὶ πολιτειῶν θανατηφόροι Xen. Hell. 2.3.17 ; ὀδύναι Arist. part. an. 3.9 ; Sp., νυκτικόραξ ᾄδει θανατηφόρον, ein Totenlied, Nicarch. (XI.186).
θανατηφόρος
θᾰνᾰτη-φόρος, ον
φέρω
- death-bringing, mortal, Aesch., Soph., etc.