κελάδω

κελάδω, Ep. form of κελαδέω, used in part. only,

• sounding, πὰρ ποταμὸν κελάδοντα Il. 18.576, cf. B. 8.65, Posidipp. ap. Tz. H. 7.661; πλῆτο ῥόος κ. Il. 21.16, cf. Theoc. 17.92; Ζέφυρον κελάδοντʼ ἐπὶ οἴνοπα πόντον Od. 2.421; πόντον κ. Ar. Nu. 284 (anap.); Βορέης κ. Q.S. 8.243.

κελάδω, = κελαδέω ; nur im partic. κελάδων, οντος, rauschend, brausend ; vom Meer u. Fluß, πόντος, ῥόος, Il. 18.576 ; vom Winde, Od. 2.421 ; so auch sp.D., wie Coluth. 6. S. auch nom. pr.

κελάδω

[κέλαδος.]

Of water, to flow with a rushing sound, murmur: πὰρ ποταμὸν κελάδοντα Il. 18.576. Cf. Il. 21.16.

Of a wind, to bluster, roar Od. 2.421.

κελάδω, Epic form of κελαδέω used in part. only

• sounding, roaring, Hom., Theocr.