κελάδω
κελάδω, sounding, roaring
Could not find κελάδοντος in Logeion dictionaries.
κελάδοντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of κελάδω
κελάδω, Ep. form of κελαδέω, used in part. only,
- sounding, πὰρ ποταμὸν κελάδοντα Il. 18.576, cf. B. 8.65, Posidipp. ap. Tz. H. 7.661; πλῆτο ῥόος κ. Il. 21.16, cf. Theoc. 17.92; Ζέφυρον κελάδοντʼ ἐπὶ οἴνοπα πόντον Od. 2.421; πόντον κ. Ar. Nu. 284 (anap.); Βορέης κ. Q.S. 8.243.
κελάδω [ᾰ] (seul. prés. ind. et part.) c. κελαδέω, Sapph. 4 ; part. κελάδων, οντος, sonore, retentissant (fleuve, Il. 18, 576, etc. ; mer, Ar. Nub. 284, cours d’eau, Il. 21, 16 ; vent, Od. 2, 421).
κελάδω, = κελαδέω ; nur im partic. κελάδων, οντος, rauschend, brausend ; vom Meer u. Fluß, πόντος, ῥόος, Il. 18.576 ; vom Winde, Od. 2.421 ; so auch sp.D., wie Coluth. 6. S. auch nom. pr.
κελάδω
[κέλαδος.]
Of water, to flow with a rushing sound, murmur: πὰρ ποταμὸν κελάδοντα Il. 18.576. Cf. Il. 21.16.
Of a wind, to bluster, roar Od. 2.421.
κελάδω,
Epic form of κελαδέω
used in part. only
- sounding, roaring, Hom., Theocr.