κυδιάω
κυδιάω, to bear oneself proudly, go proudly along, exult
κῡδῐ-άω, Ep. Verb, only pres. and impf.,
- bear oneself proudly, exult, in Il. always in Ep. part. κυδιόων, 2.579, 21.519, cf. h.Cer. 170; of a horse, Il. 6.509: c. dat., exult in, κυδιόων λαοῖσι Hes. Sc. 27; εὐφροσύνῃ . . κυδιόωσι h.Hom. 30.13: Iterat. κυδιάασκον A.R. 4.978, Q.S. 13.418.
κυδιάω [ῡ] (seul. prés. et impf. itér.) être orgueilleux, se vanter, Il. 21, 519 ; Hh. Cer. 170 ; τινι, de qqe ch. Hh. 30, 13, ou de qqn, Hés. Sc. 27 ; ὅτι, Il. 2, 579, de ce que ; en parl. d’un cheval, faire le beau, être fier, Il. 6, 509 ; 15, 266 ||
➳ 3 pl. épq. κυδιόωσι, Hh. 30, 13 ; part. épq. κυδιόων, Il. 2, 579 ; 21, 519. Impf. itér. κυδιάασκον, A. Rh. 4, 978.
Étym. κῦδος.
κυδιάω, [ῡ], sich rühmen, prahlen, stolz einhergehen ; gew, im partic. praes. absol., Il. 21.519 ; κυδιόων ὅτι πᾶσι μετέπρεπεν ἡρώεσσιν 2.578, stolz seiend, weil ; auch vom Pferde, κυδιόων, ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει 6.509, 15.266 ; κυδιάουσαι H.h. 4.170 ; – auch τινί, stolz sein auf Etwas, sich womit rühmen, Hes. Sc. 27 ; vom Ochsen, τὸν βρεγμῷ κυδιόωντα Sam. 2 (VI.116); – κυδιάεις braucht erst Coluth. 179 ; αἳ μέγα κυδιάασκον Qu.Sm. 13.418.
†κυδιάω
[frequentative fr. κῦδος.]
Pres. pple. κυδιόων Il. 2.579, Il. 6.509, Il. 15.266.
Pl. κυδιόωντες Il. 21.519.
To bear oneself proudly or triumphantly : ἐδύδετο χαλκὸν κυδιόων Il. 2.579. Cf. Il. 21.519.
Of a horse Il. 6.509 = Il. 15.266.
κυδιάω , part. κῡδιόων: triumph, be proud. (Il.)
κυδιάω
κῡδιάω,
κῦδος
only in pres. and imperf.
- to bear oneself proudly, go proudly along, exult, Il.