κῦδος

κῦδος, εος, τό,

• glory, renown, esp. in war, ὡς ἄν μοι τιμὴν . . καὶ κ. ἄρηαι Il. 16.84; ἐκ δὲ Διὸς τιμὴ καὶ κ. ὀπηδεῖ 17.251; Ἕκτορι κ. ὄπαζεν (sc. Ἀπόλλων) 16.730; ὁπποτέροισι πατὴρ Ζεὺς κ. ὀρέξῃ 5.33; κ. ἀρέσθαι to win glory, 12.407, etc.; κύδεϊ γαίων 1.405, 5.906; of a person, μέγα κ. Ἀχαιῶν glory of the Achaeans, of Odysseus, 9.673, Od. 12.184; of Nestor, Il. 14.42, Od. 3.79.—Ep. word, also in Alc. Supp. 23.13, Hdt. 7.8.αʹ, Democr. 215, Pi. P. 2.89, al., A. Th. 317 (lyr.), Pers. 455 (not in S. or E.); in a mock-heroic line, Ar. Eq. 200; never in Att. Prose.

κῦδος, τό, Ruhm, Ehre, bes. Kriegsruhm ; ἐκ δὲ Διὸς τιμὴ καὶ κῦδος ὀπηδεῖ Il. 17.251, öfter ; μάρνασθʼ, ὁπποτέροισι πατὴρ Ζεὺς κῦδος ὀρέξει 5.33, wie κῦδος ὀπάζειν 17.630 ; ἐγγυαλίζειν, 15.491 ; προτιάπτειν, 24.110 ; ἠράμεθα μέγα κῦδος, ἐπέφνομεν Ἕκτορα δῖον 22.393, u. öfter κῦδος ἀρέσθαι, Ruhm für sich in dem Kampfe davontragen ; körperliche Ueberlegenheit, die den Siegesruhm begründet, κύδεϊ γαίων, seiner Kraft sich freuend, im Hochgefühle seiner Macht, von Zeus, von Briareos, 1.405, von Ares 5.906 ; μέγα κῦδος Ἀχαιῶν, großer Ruhm, Zierde u. Stolz der Achäer, vom Nestor, 14.42, vom Odysseus, Od. 12.184, öfter. Auch übh. Gelingen, Gedeihen, preiswürdiger Erfolg, denn Tüchtigkeit u. Gelingen erwirbt Ruhm, vgl. Nitzsch zu Od. 3.57. – Ruhm, Siegesruhm ist es bei Pind., ἔδωκεν μέγα κ. P. 2.89, vgl. I. 1.50 ὃς ἀμφʼ ἀέθλοις ἢ πολεμίζων ἄρηται κῦδος ἁβρόν, u. bei Aesch., ὡς γὰρ θεὸς ἔδωκε ναῶνκῦδος Ἕλλησιν μάχης Pers. 447, ἄροισθε κῦδος πολίταις Spt. 299. – Nach Schol. Ap.Rh. 1.1337 ὁ κῦδος = λοιδορία παρὰ Συρακοσίοις, u. so VLL ; vgl. Zenob. 4.70, der auch bemerkt, daß die erste Silbe davon kurz sei. Vgl. κυδάζω.

κῦδος

τό.

• • 1

    The outward splendour of a divinity : κύδεϊ γαίων Il. 1.405, Il. 5.906, Il. 8.51, Il. 11.81.

  • 2

    Honour, glory, renown, distinction : ᾧ τε Ζεὺς κ. ἔδωκεν Il. 1.279, οἴσεσθαι μέγα κ. Ἀχαιοῖσι προτὶ νῆας (bring the Achaeans glory, or perh., win glory in the eyes of the Achaeans) Il. 22.217. Cf. Il. 3.373, Il. 4.95, Il. 8.176, Il. 9.303, Il. 16.84, Il. 17.251, Il. 24.110, etc.: Od. 3.57, Od. 15.320, Od. 19.161.

  • 3

    The glory of victory, victory, triumph, the upper hand : ὁπποτέροισι Ζεὺς κ. ὀρέξῃ Il. 5.33,

    [ἶσον] κ. ὄπασσον (i. e. make the fight a drawn one) Il. 7.205. Cf. Il. 5.225, Il. 8.141, Il. 12.407, Il. 15.595, Il. 17.321, Il. 23.400, etc.: Od. 4.275, Od. 22.253.– So κ. ὑπέρτερον Il. 12.437, Il. 15.491, 644.

  • 4

    A source of honour, something which confers honour or distinction : κόσμος θʼ ἵππῳ ἐλατῆρί τε κ. Il. 4.145. Cf. Od. 15.78 (see ἀγλαΐη 2).

    Of a person: μέγα σφι κ. ἔησθα Il. 22.435.

    So μέγα κ. Ἀχαιῶν. Of Odysseus Il. 9.673 = Il. 10.544 : Od. 12.184.

    Of Nestor Il. 10.87 = 555 = Il. 11.511 = Il. 14.42 : = Od. 3.79 = 202.

κῡδος (only in acc. κῦδος)

• 1prestige, renown cf. Fränkel, D & P, 88¹⁴. ἑτέροισι δὲ κῦδος ἀγήραον παρέδωκ (sc. θεός) P. 2.52 ἑτέροις ἔδωκεν μέγα κῦδος (“Macht,” Schadewaldt, 330¹) P. 2.89 (πάρφασις) ἃ τὸ μὲν λαμπρὸν βιᾶται, τῶν δʼ ἀφάντων κῦδος ἀντείνει σαθρόν N. 8.34 εἰ γὰρ ἅμα κτεάνοις πολλοῖς ἐπίδοξον ἄρηται κῦδος N. 9.47 esp., acquired in games, θυμὸς ὀτρύνει φάμεν Ἐμμενίδαις Θήρωνί τʼ ἐλθεῖν εὐίππων διδόντων Τυνδαριδᾶν O. 3.39 κῦδος ὄρσαι σπεύδει Καμαρίνᾳ O. 4.11 τὶν δὲ κῦδος ἁβρὸν νικάσας ἀνέθηκε O. 5.7 εἰ δʼ ἐγὼ Μελησία ἐξ ἀγενείων κῦδος ἀνέδραμον ὕμνῳ O. 8.54 Ἄργει τʼ ἔσχεθε κῦδος ἀνδρῶν (ἀντὶ τοῦ ἐν ἀνδράσι) O. 9.88 στεφάνους καλλίνικον πατρίδι κῦδος I. 1.12 ὃς δʼ ἀμφʼ ἀέθλοις ἢ πολεμίζων ἄρηται κῦδος ἁβρόν I. 1.50 c. gen., κῦδος ἐξ ἀμφικτιόνων ἔπορεν ἱπποδρομίας in horseracing P. 4.66

κῦδος , εος: glory, majesty, might; of persons, in address, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν, ‘pride of the Greeks,’ Nestor and Odysseus, Il. 10.87, Od. 9.673.

κῦδος, εος,

• glory, renown, esp. in war, Il.: of a single person, κῦδος Ἀχαιῶν glory of the Achaians, like Lat. decus, Hom.