κυδρός

κῡδρός, ά, όν, (κῦδος)

• = κυδάλιμος, [glorious,] in Hom. always in fem., as epith. of Hera and Leto, Διὸς κυδρὴ παράκοιτις Il. 18.184, Od. 11.580; of Pallas, h.Hom. 28.1; Δίκη Hes. Op. 257 (v.l. κυδνή) ; θεαί, of the Nymphs, A. Fr. 168 (hex.); rarely of a mortal woman, Od. 15.26: masc. first in h.Merc. 461, Alcm. 9; of a man, X. Ap. 29; of a horse, κυδρῷ τῷ σχήματι φέρεται Id. Eq. 10.16; κυδρότερον πίνειν to drink more lustily, Ion Eleg. 2.10.—Poet. word, used once in Trag., and twice by X.—Besides regul. Comp. κυδρότερος Xenoph. 2.6, B. 1.54, we find κυδίων, -ιστος (v. κύδιστος), also κυδέστερος Plb. 3.96.7: Sup. κυδίστατος Nic. Th. 3; κυδότερος, -ότατος EM 543.29.

κυδρός, [ῡ], = κυδάλιμος, ruhmvoll, hochgeehrt ; bei Hom. heißt so Leto, Διὸς κυδρὴ παράκοιτις, Od. 11.579, wie Here, Il. 18.184 ; von der sterblichen Frau Od. 15.26, wie sonst αἰδοίη ; Hes., s. κυδνός, als v.l.  ; das masc. erst H.h. Merc. 461 ; – κυδρότερος, Xenophan. bei Ath. X.414a, wie Ion XI.463d. S. oben κύδιστος, κυδίων. – In Prosa nur Xen. Eq. 10.16, κυδρῷ σχήματι.

κυδρός

-ή

[κῦδος.]

= κυδάλιμος 1 : Διὸς κυδρὴ παράκοιτις Il. 18.184. Cf. Od. 11.580, Od. 15.26.

κυδρός : glorious, illustrious, always κυδρὴ παράκοιτις.

κυδρός κῡδρός, ά, όν κῦδος = κυδάλιμος,

• glorious, illustrious, noble, Hom., Hes.; of a horse, proud, stately, Xen. (For the irreg. comp. and Sup., v. κύδιστος)