μεταίτιος
μεταίτιος, being in part the cause of
Could not find μεταίτιαι in Logeion dictionaries.
μεταίτιαι feminine nominative plural, feminine vocative plural of μεταίτιος
μεταίτιος, ον, also α, ον A. Ch. 100, S. Tr. 447: c. gen. rei,
- being the joint cause of, accessory to, τοῦ φόνου Hdt. 2.100, 4.202, cf. A. Ch. 134; τοῦ πολέμου, τοῦ μηδισμοῦ, Hdt. 7.156, 9.88; τῆσδε βουλῆς A. Ch. 100; τοῦδε πάθους S. Tr. 260, cf. 447; τούτων οὐ μ. πέλει, ἀλλʼ . . παναίτιος A. Eu. 199; κακουχίας μ. Pl. R. 615b: c. dat. pers. added, θεοὺς . . τοὺς ἐμοὶ μεταιτίους νόστου who were accessory to my return, A. Ag. 811: c. dat. et inf., ἥ μοι μητρὶ μὲν θανεῖν μόνη μεταίτιος (for τοῦ θανεῖν) S. Tr. 1234; πλείστοις μεταίτιος εἶ . . ἀπολωλέναι X. HG 2.3.32.— In Att. Prose συναίτιος is preferred.
μετ·αίτιος, ος, ον, qui contribue à, complice de : τινος, Eschl. Ch. 100, etc. ; Hdt. 8, 101 ; Soph. Tr. 260, etc. de qqe ch. ; τινός τινι, Eschl. Ag. 811, qui contribue à qqe ch. en faveur de qqn ; τινι θανεῖν, Soph. Tr. 1234, sur qui retombe la responsabilité de la mort (de qqn) ||
➳ Fém. -ία, Eschl. Ch. 100 ; Soph. Tr. 447.
μεταίτιος, bei Tragg. auch 3 Endgn, mitschuldig, τινί τινος, mit einem Andern Urheber, Schuld an Etwas sein, τοὺς ἐμοὶ μεταιτίους νόστου, Aesch. Ag. 785 ; τῆσδʼ ἔστε βουλῆς, ὦ φίλαι, μεταίτιαι, Ch. 98 ; φόνου, 132 ; τῇ μεταιτίᾳ τοῦ μηδὲν αἰσχροῦ μηδʼ ἐμοὶ κακοῦ τινός, Soph. Trach. 447 ; aber auch ἥ μοι μητρὶ μὲν θανεῖν μόνη μεταίτιος, 1224 ; τάφου μεταίτιον γενέσθαι, Eur. Suppl. 26 ; τοὺς μάλιστα μεταιτίους τοῦ φόνου, Her. 2.100 ; τοῦ πολέμου, 7.156, öfter, wie bei Folgdn ; gew. von etwas Schlimmem, κακουχίας, Plat. Legg. X.615b u. Folgde, wie Plut.
μεταίτιος
μετ-αίτιος, ον
- c. gen. rei, being in part the cause of a thing, accessory to it, c. gen., Hdt., Attic: —c. dat. pers., θεοὺς τοὺς ἐμοὶ μεταιτίους νόστου who were accessory to my return, Aesch.