μωμάομαι
μωμάομαι, to find, fault with, blame
Could not find μωμᾷ in Logeion dictionaries.
μωμᾷ Verb: present middle subjunctive 2nd singular, Verb: present middle indicative 2nd singular of μωμάομαι
μωμ-άομαι, Ion. μωμ-έομαι, 3 pl. -εῦνται Thgn. 369, cf. 169; inf. -έεσθαι Hp. de Arte 1: fut. -ήσομαι Il. 3.412, Thgn. 1079; Dor. μωμάσομαι Simon. 5.5: aor. ἐμωμησάμην A. Ag. 277; Dor. poet. μωμάσατο Theoc. 9.24: (μῶμος):—
- find fault with, blame, criticize, c. acc., Il. l.c., Thgn. 169, 369, Simon. l.c., A. l.c., Ar. Av. 171, Call. Dian. 222:—poet., Ion. (Democr. 48, Eus.Mynd. 1), and later Prose, Luc. Hist.Conscr. 33, al.: aor. μωμηθῆναι in pass. sense, 2 Ep.Cor. 6.3; v. μωκάομαι.
μωμάομαι-ῶμαι (f. ήσομαι, ao. ἐμωμησάμην, pf. inus.) blâmer, railler, se moquer de, acc. Il. 3, 412 ; Sim. am. fr. 7, 113 ; Eschl. Ag. 277 ; A. Rh. 3, 794 ; Thcr. Idyl. 9, 24, etc. ; Luc. H. conscr. 33 ||
➳ Au sens pass. seul. ao. ἐμωμήθην, NT. 2 Cor. 6, 3. Ao. dor. 3 sg. μωμάσατο [μᾱ] Thcr. Idyl. 9, 24.
Étym. μῶμος.
μωμάομαι, und μωμέομαι, tadeln, verspotten ; Τρωαὶ δέ μʼ ὀπίσσω πᾶσαι μωμήσονται, Il. 3.412 ; ἐμωμήσω, Aesch. Ag. 268 ; Simds. bei Plat. Prot. 346c ; εὖ γε μωμᾷ ταυταγί, Ar. Av. 171 ; μωμεῦνται, Theogn. 369 ; Sp., wie Luc. hist. conscrib. 33, μωμήσασθαι ; Plut. μωμήσεταί τις μᾶλλον ἢ μιμήσεται, glor.Ath. 2.
μωμάομαι
[μῶμος.]
To blame, censure, reproach : τρῳαί με μωμήσονται Il. 3.412.
Strong 3469
to find fault with, blame: II Co 8:20; pass., II Co 6:3.†
μωμάομαι , fut. μωμήσονται: censure, reproach, Il. 3.412†.
μωμάομαι,
μῶμος
- Dep.: to find, fault with, blame, c. acc., Il., Aesch.:—an aor1 inf. μωμηθῆναι in pass. sense, NTest.